شعر برای من تنها کلمه،قافیه،وزن،خیال،یا موسیقی نبود.شعر برای من معجزه ای بود که بتوانم درد هایم را پنهان کنم،بتوانم احساساتم را بیان کنم.میبینی؟هرکس به چیزی پناه میبرد،به شِی ای،شخصی،مکانی و من پناهنده شدم به کیلومترها دورتر از اینجا،جایی میان رقص کلمات و زندگی با سعدی و ابتهاج و فروغ.
همراه شدم با احساسات زیبای سهراب سپهری ؛شاید هم درد های شهریار در هرحال در اینجا،برای هر قشری هر احساسی،هرآدمی،هرغزلی شورانگیز جریان دارد که بتواند احساساتش را وقف دهد
برای من شعر تنها شعر نیست بقای آدمیست....🌱
