فکر کردم بهتره راجب خودم بنویسم...
حس و حالی که دارم و روز های سختی که میگذرونم.
همیشه نگران بودم که زندگیم یک روتین تکراری شه و شد .صبح پا میشم کار شب میام خونه و بعدش خواب.
کل هفته رو میگذرونم.
این روتین برای دختر 20 ساله خیلی مسخرست.
دخترای هم سن خودم پی گردشو و دوست و من در تلاش که بتونم روزی کار خودمو داشته باشم.
کاش من بقیه دخترا بودم.
تفریح داشتن واقعا مهمه یا داشتن ادم هایی که انگیزه بشند یا وقتی حال خوبی نداری به دیدنشون بری.
خیلی وقته دوستامو کنار گذاشتم و دوستی ندارم.دیگه به تنهایی عادت کردم تنهایی غذا خوردن تنهایی بیرون رفتن تنهایی بازی کردن و کلی چیز دیگ.
ادمای دورم وقتی من رو میبینند فقط یک چیز میگن:حوصلت سر نمیره. نه سر نمیره تو تنهایی میرقصم میخونم غذا درست میکنم متنفرم از سروصدای ادما.
عادت کردن به تنهایی خوب نیست نه؟نظرتون چیه؟
