هندزفری گم شده
تو خونه دعواست
با یکی از دستام گوشم را گرفتم
با یکی دیگه گوشی را
همزمان توی دلم میخونم بدون باز کردن دهنم
تا صدا به گوش هام نفوذ نکنه
دلشوره شدید دارم
اتاق سرد هست و بخاری ندارم
هوا یک ظهر سرد و بی روح هست
صدای گریه مادران خرمشهر میاد
انگار هزاران جنازه روی هم تلنبار شده
همونقدر که اون جنازهها بیجا هستن
من هم
بوی خون بوی جنگ بوی مرگ میاد
دارن جنازه هارو به خاک میسپارن
انگار یک اسب سیاه بر روی یک تپه
یال هاش در باد میرقصن
و به قبرستان خیره شده
انگار دشمنان به سمت خانه هجوم آوردن
پدر اسلحه بدست است
و تو در کمد چوبی قایم شدی
به نظر میرسد که به هیچ جا تعلق ندارم
بی جا و بی مکانم
ناتوانم و عاشق شده ام
هیچوقت نمیتوانم خودم را ثابت کنم
گویی بدون کسب یک رتبه
جانور بی خاصیتی ام که ارزش شنیده شدن ندارد
فقط خودم خودم را درک میکنم
خودم را در بازتاب چهره صادق هدایت میبینم
تنهایی کافکا را درک میکنم
صدای شجریان را دوست دارم
و سکوت را میپرستم
کاش هیچ آدمیزادی در اطرافم نبود
