و لاعشق زیستنم
به مرگی تدریجی گماشته میشود
در تن خسته و بی جانم
ندایی سر داده میشود
می‌شنوم
از درون قلبم
روحم را که جار میزند
لاعشق لاحیات را
بدین سان است
بی یحتمل لاعشق را
گلیم بی نقشی
کتاب بی حرفی
جسم بی روحی ، درخت بی برگی
کجاست آن یارِ رنگین نگار
**اولین تجربه من از شعر نو یا نیمایی آزاد ،شاعری نوپا هستم لطفاً سخت نگیرید🐬
