نمیدانم

چشم های سرمه کشیده ام به دریای سرخی بدل شده بود که گردبادی را در اعماق آن دیده ندا می‌داد

از شدت خشم قتلی را گوا می‌دادم و از شدت درماندگی یحتمل خودم مقتول می‌شدم

چنین گفت حافظ شب تاریک و بیم موج و گردبادی چنین هائل کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

مغزم با خودش حرف می‌زد و پشت سر هم تکرار می‌کرد خشم خشم خشم

اینک که من بهارم چون خوش ندارم ز خشمگین پرواز کردن

به راستی مرگ سقوط است یا پرواز؟!

شاید بگویی بستگی به اعمالت دارد لیکن من می‌گویم هیچکدام ، مرگ آگاهیست ، مرگ کمال است ، مرگ پر شدن ز خالی بودن است مرگ همانند کتابی سفید است که تا به اوج تمامیت رسیدن سراسر صفحه‌هایش از دانش سیاه می‌شود

چشم‌ها، چشم

چشم‌هایم برایم ناآشناست

نمیدانم کجا انتهاست

مگر انتهاست ؟! علل غایی وجود ما

زین تفکر بی انتها و پاسخ به این همه اهتمام

خالیست دلم پروردگارا