به دیوار که تکیه میداد کوپهای از گچ کنده میشد و روی قالی میریخت
هیچگاه کمدهای چوبی قدیمیاش برای یک ساعت تمیز نمیماند و بارش خاکی از لابهلای چوبهای سقف بر زمین مینشست
همیشه سعی میکرد ترکهای بزرگ دیوار را با آویز کردن کیف یا لباسی بر میخ پنهان کند
اتاق او گاهی امنترین پناهگاه جهان بود جایی بود که ایدههایش شکل میگرفت جایی بود که شروع میکرد و خودش میخواست جایی باشد که از آنجا شروع کرده چون در این همه سال حداقل باید نقطه شروعش از این اتاق میبود
تصور بر این دارم که این رنج ها آنقدر زیاد بوده اند که لیاقت گنج قارون را دارند ، اما آیا رنج باید دستمزد داشته باشد و رنج دیده لیاقت گنج را دارد؟
اما به قول معروف تمام رنج های مان بیهوده بوده اگر به جایی نرسد
و گاهی این مکان جایی بود که تمام نداشتههایش را یادآوری میکرد ، چیزی که هم زهر بود و هم پادزهر
تنها دارایی او به اسم موسی و به شکم عیسی بود
اون دختر اسم نداشت و دائم در حال هویت بخشی به خودش بود ، او نزد خودش نیز یک غریبه بود و توانایی ساعت ها با این غریبه نشستن را داشت و این غریبه جالب ترین فردی بود که تابحال در تمام زندگی اش شناخته بود
او دوستی نداشت و هر چیز مربوط به اویی بیهوده بود
اما خودش چنین فکر نمیکرد و از تنهایی اش بسی خوشحال بود
اون دختر من بودم
19 سپتامبر