انگار که هیچوقت در این خانه کسی نبوده
همیشه من بوده ام و پرده ای که باد تا نیم متر به داخل خانه میکشاندش و صدای سکوت و جیک جیک پرنده های روی درخت
انگار که خانه ما سالهاست خالی شده
اما همه حضور داریم
وقت هایی که مادرم خانه نیست انگار که سالهاست رفته ، تماما او را فراموش میکنم ، صورتش از یادم میرود و دلم برای بغل هایش در زمان کودکی ام تنگ میشود
پدر و برادرم که خانه نیستند انگار ویتامین صلح به خون هایم تزریق میشود ، اما نبود حضورشان هم دردیست
انگار که یک خاطره ای دردآور و صورت غمگینشان دائم در جلوی چشمانم هست
ما در یک خانه با هم زندگی میکنیم اما حافظهی هم را پاک میکنیم تا زنده بمانیم
چند هفته ای یک بار فقط مامور برق سری به این خانه میزند
حضور خودمان نیز دارد از بین میرود و جایش را به تار عنکبوت ها میدهد
گاها صدای آماده شدن همسایه ها برای مسافرت و عروسی را از پشت دیوار گوش میگیرم و نیمه شب ها صدای وارد شدن ماشینشان به کوچه را میشنوم
پیرزنی در همسایگی مان هست که آسم دارد و در روزهای گرم تابستان شبیه به حیوانی مریض یا شاید هم گوسفندی آبستن سرفه و ناله میکند و در شب های سرد پاییز صدای موتور خراب کولرش رعشه سرما را به جان آدم می اندازد
ساعت ها میگذرند ، آنقدر همه جا خالیست که میشود مانند یک مرتاض هندی روزها ها یکجا نشست
پدر که سالهاست بود و نبودش یکی شده ، او ساعت ها مینشیند و به شیشه شکسته ی پنجره خیره میشود
شیشه ای که سالهاست عوض نشده
سیگار هارا پشت به پشت روشن میکند و مثل یک کوهنورد گالن گالن عرق میریزد ، کنار او نشستن به مانند نگاه کردن به یخچال های طبیعی و امید داشتن به آب شدنشان هست
در روز فقط برای نان ظهر و وصل کردن فیلتر شکن صدایی میکند
زندگی ام به مانند روزهای آخر عمر آیدین در سمفونی مردگان شده
به سرعت درحال یادگیری ام
حافظ میخرم ، نقاشی میکشم ، شعر مینویسم ، زبان جدید شروع میکنم
آیا زمان کمی برای من باقی مانده؟
هیچوقت این خانه و اهل خانه حد اعتدال را یاد نگرفتند ، همیشه آدم های افراط و تفریط بوده ایم
هیچوقت کافی نبودیم
همگی منزوی و گریزان از اجتماعیم
مادر در آشپزخانه کار میکند و روزها در همان جا میخوابد
پدر شب نشینی میکند و روزها را تماما خواب است ، گاها میشود همگی در خانه حضور داریم و روزها همدیگر را نمیبینیم
سالهاست دیگر اهل خانه دور سفره جمع نشدند
انگار ارواح این خانه را تسخیر کردند
دروازه های جهنم بسته شده و شیاطین برای اقامت به یک خانه دنج ، دل مرده ، متروکه ، و انسان های ریزی برای سرگرمی نیاز دارند
سال پیش پدر پنج درخت سرو در حیاط کاشت و به اوج و بلندی و سر سبزی خود که رسیدند همگی آنها باهم خشک شدند
در اوج نابود کردن هم یکی دیگر از تفریحات این شیاطینی است که سالها پیش به اینجا آمدند
بارها شنیده ام که خاله هایم حرف هایی درمورد من میزنند ، چندی پیش شنیدم که یکی از آنها گفته بود چرا منِ بیست ساله به کارخانه برای کارگری نمیروم
وقتی متوجه این حرف شدم فقط یک چیز در ذهنم تداعی شد : هرچیزی را که برای خودت نمیپسندی برای دیگران هم نپسند
او را پول شوهرش مست کرده و من را غصه آن کودک آفریقاییِ گرسنه که در زیر باران به همراه ظرف خالی غذایش در حال لرزیدن بود از خود بی خود کرده
ما در لاتی کار شاهان میکنیم و به تنها کسانی که اهمیت نمیدهیم خودمان است
اما مامانم همیشه میگه : خدای ماهم کریمه بَرَم.
