نوشتم برای تو،
هر چیزی که نوشتم، برای تو بود.
تمام آنچه که حس کردم و نکردم، از آن تو بود.
برای تو بود تمام من،
وجودیتم در دستان تو بود.
واژهی «من» جانی نداشت، معنایی نداشت؛ تو من را ساختی،
تو به من روح و احساس بخشیدی.
خب، حق هم داری روزی پسش بگیری،
ولی با تمام پوچ بودنم از خودم، با تهی بودن تمام من و من کردنهایم، اگر روزی به فکر پس گرفتن خودت از من بودی،
نوشتن را از من نگیر.
نوشتن تنها یادگار من از توست.