عنوان: خیانت یک نام رفیق در اوج اعتماد
همه چیز از آن نگاه شروع شد؛ آن نگاه سریع و مرموزی که میان او و تو رد و بدل شد، وقتی فکر میکردی من حواسم به بازی گوشی های توی زمین نیست. همان یک نگاه کافی بود تا دنیای من، این قصر شیشهای که با دستهای خودم ساخته بودم، در یک لحظه فرو بریزد و تکهتکه شود.
رفیق...
چه کلمهٔ سنگینی شده است. روزی ما پشت هم و همه چیز بودیم. رازهایی که در سکوت نیمه شبها به تو میگفتم، آرزوهایی که برای تو می بافتم و قول هایی که به من می دادی. من به تو اعتماد کرده بودم. تو که از پشت درِ بستهٔ قلبم خبر داشتی، تو که میدانستی او چقدر برایم عزیز است، چقدر نور چشمانم است، چقدر وجودش برایم مقدس است.
و تو، با دستان خودت، با همان زبان که قول رفاقت داده بودی، آمدی و آن مقدس را لگدکوب کردی. آمدی و در سکوت، پشت نقاب دوستی، بنایی را که من با عشق میساختم، ویران کردی. از من که گذشت، از احترام که گذشت، حتی از رفاقت هم گذشتی. خیانتت دو برابر بود؛ هم به من، هم به پاکی احساسی که میدانستی دارم.
حالا من اینجا مانده ام و تکه های دل شکسته ام . مانده ام با سوالهایی که هیچ پاسخی ندارد. چرا؟ کدام کمبود در وجودت بود که عطش خیانت داشت؟ کدام ضعف بود که باعث شد شرافت را فدای یک لحظه هوس کنی؟
دختر مورد علاقه ام...
او شاید هنوز چیزی نداند.اما تو و من میدانیم که میان ما و او، حالا یک دروغ بزرگ فاصله انداخته ای. احساس من به او آلوده شده؛ آلوده به خیانت تو. دیگر نمیتوانم به چشمانش نگاه کنم بدون اینکه سایهٔ نگاه تو را در پشت آنها ببینم.
رفیق خائن من سالهاست که تو برای من مردهای. نه به خاطر اینکه او را از من گرفتی، که شاید اصلاً نگرفتی چون او همیشه در قلبم بوده و خواهد بود. به خاطر اینکه "ما" را از من گرفتی. اعتماد مرا کشتی. ثابت کردی که پشت بعضی لبخندها، خنجرهایی هست که از جنس رفاقت نیست.
"خیلی ارزان فروختی خودت را. ارزشت به اندازهٔ یک خیانت بود."
اکنون زندگی شیرینی دارم بدون طعم خیانت.چقدر حقیر بودی و هستی دختری را از من به خیال خود گرفته ای که روزی دستهایش در دستان من بود. تقریبا هر روز به همراه مادرش برای دیدار می آمد. امروز من خوشبختم،شادم،به تمام آرزوهایم رسیده ام.تو چه رفیق خائن روزهای من؟
ـ دکتر محمد رضائیان جویباری