
روبهرویم نشسته ای با انگشتانت بازی میکنی و لبهایت تکان میخورد..نمیفهمم چه میگویی جهان در سکوت غرق شده و من اما زل زده ام به تو و درمغزم حرف تو تکرار میشود هر بار بلند تر از قبل(ما به درد هم نمیخوریم..دنیایمان یکرنگ نیست)..
چقدر حرفهایت بوی دلشکستن میدهد.روز اول از ماندن و عاشقی حرف میزدی و حالا از رفتن و تنهایی...همه چیز شبیه آن روز است باران میبار کافه همان کافه است میز همان میز حتی هر دو قهوه سفارش دادهایم..اما این وسط من و تو تغییر کرده ایم تو بیرحمتر شدهای و من عاشقتر...
بلند میشوی پالتویت را از پشت صندلی برمیداری و زیرلب برایم ارزوی خوشبختی میکنی و با گفتن بهامیددیدار مهری میزنی بر تایید رفتنت..اما من هنوز به روبهرو نگاه میکنم و هنوز در ذهنم حرفاهایت فریاد میزنند...
قهوهام یخ کرد بد هم نشد حرفهایت به اندازه برایم تلخ بود تو رفته بودی و این دیگر یک کابوس نبود...