چگونه؟
چه مدت؟
ولی این را خوب به یاد می آورم. صبح آن روز، آسمان از آنچه انتظار ما را می کشید به رنگ خاکستری در آمد.
خورشید درخشیدن را آغاز نکرد.
زمانی که چشم باز کردیم
در بهت فرو رفتیم!
با چهره ای مغموم به یکدیگر چشم دوختیم
سکوتی آزاد دهنده همه جا را در بر گرفته بود
انگار که تمام خلقت رویایی بیش نبوده
تا چشم کار می کرد هیچ جنبنده ای را مشاهده نمی کردیم
صدای فریاد و ناله بی دلیل و بی هیچ منبعی به گوش می رسید
بعد از مدتی آه و ناله
به خود آمدیم
وقتی یخ مان آب شد
تبدیل شدیم به کوکی پر انرژی و شاداب
بی دلیل در کوچه و خیابان ها قدم بر می داشتیم
بهترین لباس ها و ابزار آلات جنگی را از قلعه ها و آهنگری ها برداشته، سعی کرده مهارت های جنگی خود را آزمایش کنیم. به راستی این اتفاق برای سه شوالیه، کسانی را که زندگی آنها را در زمان و مکان نادرستی قرار داد و باعث شد آنها سال ها زندگی بد تر از مرگ را بچشند سعادتی بزرگ به شمار می رفت.
اما؛در امید بخش ترین و لذت بخش ترین لحظات زندگی مان
ناقوس نا امیدی و مرگ در دل تمامی ما رخنه کرد
بی اراده به سمت اقیانوس رفتیم
خدای من!!!!!!!!!!!!!
جمسی غول پیکر، با ساختاری آهنی!؟
چه عظمت و شکوهی دارد!
با قدم هایش؛ زمین هم از شدت ترس به خود می لرزید.