تحسین بیرونی دربرابر انتقاد درونی

تحسینِ تو توی گوشم زمزمه‌ست اما

منتقدم فریاد می‌کشد.

تو آشنای تازه‌ی منی؛ مهربانانه و رسا مرا می‌ستایی اما او کهنه آشنایی عبوس است و دم‌به‌دم هوچی‌کنان، با واژگانی دقیق و‌ نگاهی باریک‌بین، جراحی‌ام می‌کند.

تو ادکلن گران‌قیمتی هستی که من بیشتروقت‌ها بدون آن سر کرده‌ام.

اما او... او انگار در من و از من است؛ انگار که پوست، انگار که گوشت، انگار که استخوان.

ا@fatemehebrahimi_ir