یکشنبه بود. دم غروب. مهران پیام داد: «کافه. قلیون. ساعت هشت.»
همین. نه سلامی، نه مقدمهای. کوتاه و بیحوصله، مثل نسخهای که برای یک مریضِ همیشگی مینویسد: «آموکسیسیلین. هر هشت ساعت.» فقط این بار دارو، قلیان بود و دُزِ درمان، یک دوستِ قدیمی.
رسیدم به کافهٔ همیشگی. یک جای دنج و تاریک با مبلهای مخملِ قرمزِ کهنه و بوی قلیانِ آلبالو که توی هوا وَل بود. مهران یک گوشه لم داده بود. کتِ دکتریاش را آویزان کرده بود پشت صندلی. کراواتش شل بود. موهایش ریخته بود روی پیشانی. یک قلیان جلوش بود که هنوز روشنش نکرده بود. داشت با چنگال به یک تکه جوجهٔ توی بشقاب ضربه میزد. ضربههای آرام و بیهدف. مثل یک درامرِ بیحوصله که حوصلهٔ کنسرت ندارد.

مهران نگاهش از جوجه کنده نشد. گوشهٔ لبش را کشید. گفت: «هیچی. ما هردومون یه جورایی سرخ شدیم. فقط نمیدونم چرا اونو با جعفری تزئین کردن، منو با یه کراواتِ لعنتی که مامانم گفته بود بزن که توی مهمونی آبرومون نره.»
گفت: «همون. دیشب. خونهٔ عمه. از اون مهمونیا که باید بری، وگرنه تا عیدِ بعدش، فامیل دربارهٔ "دکتری که به فامیل پشت کرده" داستان میسازن.»
قلیان را روشن کردم. گفتم: «خب، چی شد؟ »
مهران پک زد. دود را داد بیرون. گفت: «بود. با ماشین جدیدش اومده بود. یه ماشینِ سفیدِ بزرگ که انگار از توی فیلمهای علمی-تخیلی درش آوردن. منم با پرایدم رفتم. پرایدِ سفیدِ کوچیک. وقتی کنار هم پارک کردن، انگار یه نهنگ اومده بود کنار یه ساردین.»
خندیدم. گفتم: «ساردین! قشنگ بود.»
گفت: «قشنگ بود؟ آره. قشنگ بود. مخصوصاً وقتی که همهٔ فامیل اومدن بیرون که ماشین رو ببینن. یکی میگفت "بهبه"، یکی میگفت "چقدر بزرگه"، یکی هم میگفت "ماشاءالله، خدا حفظش کنه." منم ایستاده بودم کنار پرایدم. یه نفر اومد به من گفت: "مهران جان، ماشین تو هم تمیز بود ها!" تمیز! این بزرگترین تعریفی بود که توی عمرم از ماشینم شنیدم.»
قهقهام گرفت. گفتم: «خب بابا، یارو زحمت کشیده. خودشو جر داده فوقتخصص گرفته. کلی هم پول داده یه ماشین تخیلی خریده. بهش حق بده یه کم پز بده دیگه.»
مهران نگاهم کرد. یک نگاهِ طولانی. بعد لبخندِ کمرنگی نشست روی لبش. گفت: «راست میگی. حق داره. آدم وقتی اینهمه زحمت میکشه، باید یه جایی خالی کنه. مهمونی فامیلی هم که بهترین جا برای خالی کردنه. انگار که این مهمونی جهت تجلیل و تقدیر از مقام شامخ پسرخاله و دستاوردهای ایشان برگزار شده بود. ما هم مهمانِ مراسمِ تجلیل بودیم. فقط یادمون رفته بود شامپاین ببریم.»
خندیدم. گفتم: «دقیقاً. تو هم باید میبردی یه شامپاین. میگفتی: "به سلامتیِ پسرخالهٔ متخصص قلبمون که باعث افتخار فامیله." یه کم هم شاباش میدادی.»
مهران خندید. گفت: «آره، شاباش. با یه اسکناسِ صد تومنی میچسبوندم به پیشونیش. میگفتم: "دمت گرم داداش. ما به وجودت میبالیم."»
خندیدیم. هر دو. ولی خندهٔ مهران یک ذره زیادی طول کشید. انگار که میخواست مطمئن شود سکوتِ بعد از خنده، پر نشود از آن چیزی که نمیخواست بهش فکر کند.
قلیان قلقل میکرد. موسیقی ملایمی توی کافه میپیچید. مهران یک پک دیگر زد و گفت: «ولی یه چیزی هست. نمیدونم چیه. شاید... خودم فکر میکنم یه جای کار میلنگه. نه اینکه اون موفق باشه. اون حقشه. زحمت کشیده. ولی...»
مکث کرد. دود را داد بیرون. نگاهش به دود بود. انگار که میخواست توی آن پیچ و تاب، ادامهٔ جملهاش را پیدا کند.
گفتم: «ولی چی؟»
گفت: «نمیدونم. شاید اینکه آدم یه جاهایی با خودش فکر میکنه: "من چی؟ من کجای این داستانم؟" بعدش هم سریع به خودش میگه: "ولش کن بابا، تو که راضیای." ولی...» مکث کرد. کلمهها را توی دهانش چرخاند. «...نمیدونم. شاید هنوز یه گوشهای از دلت راضی نشده باشه.»
سکوت کردیم. قلیان را کشیدم. توی ذهنم گفتم: «این همان "چرا من نه؟" است. ولی خودش هنوز اسمش را نمیداند. و قرار هم نیست من اسمش را بگذارم. فقط کافیست بداند که شنیده میشود.»
گفتم: «میدونی مهران، یه چیز جالبی هست. ما همش فکر میکنیم یه مسابقهست. یه مسابقه که باید توش برنده بشیم. ولی شاید اصلاً مسابقهای در کار نیست. شاید هر کی یه سازی میزنه. تو طبله رو میزنی. پسرخالهات ویولن. یکی دیگه فلوت. حالا تو چرا داری خودتو با ویولن مقایسه میکنی؟ تو که طبله رو خوب میزنی.»
مهران نگاهم کرد. لبخندِ کمرنگی گوشهٔ لبش نشست. گفت: «اینو از کجا آوردی؟»
گفتم: «از خودم. از ته دل یه آدم معمولی که دیگه از مقایسه کردن خسته شده.»
گفت: «قشنگ بود. ولی...» خندید. «...من از طبله بدم میآد. همیشه دلم میخواست ویولن بزنم.»
قهقهام گرفت. گفتم: «خب، پس بزن دیگه. کی جلوتو گرفته؟»
گفت: «نمیدونم. شاید خودم. شاید هم یه چیزی که نمیشناسمش.»
سکوت کردیم. قلیان تمام شد. بلند شدیم برویم. دمِ در، مهران ایستاد. نگاهش به خیابان بود. ماشینها رد میشدند. گفت: «میدونی، یه وقتایی به خودم میگم: "مهران، تو یه پزشکی. آدمها رو نجات میدی. این کافی نیست؟" بعدش یه صدایی ته دلم میگه: "نه. کافی نیست. باید بیشتر باشی." نمیدونم این صدا مالِ منه، یا مالِ اون مهمونیها، یا مالِ یه جای دیگه. فقط میدونم که هست.»
گفتم: «شاید یه روزی خاموش بشه.»
گفت: «شاید. شاید هم نه. ولی تا اون روز... تا اون روز من همون ساردینم. ساردینِ سفیدِ کوچیک. با یه دوستِ قدیمی و یه قلیون آلبالو.»
دست دادیم. گفت: «مرسی که اومدی. حالِ منو خوب کردی. حالا برو بذار من با طبلهام حال کنم.»
گفتم: «طبله رو خوب بزن. شاید یه روزی یکی رقصید.»
خندید. رفت. من ماندم و خیابانِ خلوت. توی دلم گفتم: «تو هنوز نمیدانی آن صدا چیست. ولی شاید یک روزی، خودت کشفش کنی. و شاید آن روز، دیگر نیازی به نیازی به مهمانیِ تجلیل نباشد.»