پژواک زنده بودن نه نزدیک گوش که درون ماست ،زنده بودن حواس ، وجود و روح و ذهن تو را از هر چ مردن است می رهاند
شادی مرگ غم ،غم مرگ شادی،ترس محض مرگ شجاعت ،شجاعت محض مرگ ترس ،صلابت مرگ نرمی و رواداری مرگ سختی،کلام مرگ سکوت و سکوت مرگ سخن... مرگ ها از بی تعادلی رشد میکنند ،قد میکشند ،و تو راب اوج معلق بودن میرسانند و این پژواک، رهایی بخش توست ،تو ،من ،ما،زنده ایم
چه چیزی سنگینی کفه ی مرگ ترازوی زمان را در هرلحظه ی اکنون تو میان هر مکث دم و بازدمت به نقطه ی تعادل می رساند؟پاسخ ده و کفه ی دیگر را پر کن .س.ر