تلاش

می‌خواهم شروع کنم به نوشتن، هیچ چیز بلد نیستم، فقط در حال سیاه کردن برگه‌ام و کلافه هستم. تعداد زیادی نوشته‌ی مرتبط با موضوع دارم که همه‌ی آن‌ها را نخوانده‌ام. وااای. چقدر کار دارم. چیزی بلد نیستم. حالا چکار کنم؟ سردرگم و گیج به موضوعات مختلف فکر می‌کنم. آخر من موضوع از کجا بیاورم؟ با خودم فکر می‌کنم بروم و یک کتاب مرتبط با موضوع بخوانم. اما بعدَش فکر می‌کنم من الان می‌خواهم بنویسم… تا چند روز دیگر باید تمامش کنم و تحویل بدهم، فرصتی باقی نمانده. کتاب هم هرچه بخوانم، کلّی طول می‌کشد تا من را به خواسته‌ام برساند و از طرفی من باید کلِّ کتاب را بخوانم تا بفهمم. با یک یا دو فصل که به نتیجه نمی‌رسم. در تندخوانی هم هنوز مهارت کافی ندارم که بتوانم سریع تمام کنم. ولی با خودم می‌گویم:«اشکالی ندارد، یک نفس عمیق بکش و از همین الان خواندن را شروع کن.» یک نفس عمیق می‌کشم اما همزمان که به ساعت نگاه می‌کنم، ساعت 3:20 دقیقه‌ی بعدازظهر را نشان می‌دهد. ساعت با تمام سرعتش در حال دویدن است. چند مورد قبلاً نوشته‌ام ولی خوب نیستند و فقط برگه سیاه کردم. خواندن را کنار گذاشته و دوباره به تلاشم ادامه می‌دهم تا به نتیجه‌ی مطلوب خودم برسم. وقتی این بار مصمّم شروع به نوشتن می‌کنم، می‌بینم قلم من هم به سرعت در حال دویدن است. قلم من راه خودش را بلد بود. تنها نیازمند اعتماد من بود. همینطور پشت هم می‌نویسد، می‌نویسد و باز هم می‌نویسد… خدای من! این همان قلمی است که تا چند دقیقه‌ی قبل تمایلی به نوشتن نداشت؟ شاید می‌خواست بگوید:«تو باید شروع کنی… باید دست به کار شوی و شروع کنی. با یک جا نشستن و به قول معروف "کاسه‌ی چه کنم؟ چه کنم؟ دست گرفتن"، چیزی درست نمی‌شود. باید حرکت کنی، تلاش کنی و از پا نایستی تا در آخر نفسی عمیق بکشی و با لبخندی حاکی از رضایت به خود بگویی:«موفق شدم.»