
خطاب به: پدری که از روشنایی ترسید.
سلام مردِ گریزان از آینه،
امروز میخواهم دربارهی چیزی با تو حرف بزنم که احتمالاً سالهاست پشتِ هزار توجیه و فراموشی پنهانش کردهای: «ترس».
وقتی ۹ ساله بودم، فکر میکردم تو آنقدر «بزرگ» و «سنگدل» بودی که توانستی بروی. فکر میکردم رفتن، کارِ آدمهای قوی است. اما حالا که به پشتِ سر نگاه میکنم، حقیقت را با وضوحی ترسناک میبینم: تو قوی نبودی، تو به معنای واقعی کلمه وحشت کرده بودی.
تو از مسئولیتِ بزرگ کردنِ دختری ترسیدی که در چشمانش اراده و نوری بود که خودت هرگز در زندگیات نداشتی. آدمهای ترسو همیشه از چیزهایی فرار میکنند که نمیتوانند کنترلشان کنند. تو نتوانستی پدری باشی که لایقِ آن استعداد و آن روحِ سرکش باشد؛ پس آسانترین کارِ جهان را انتخاب کردی: پا به فرار گذاشتن.
میخواهم بدانی من دیگر آن کودکِ مبهوت نیستم که خیال کند گناهی داشته.
من نقابِ بیتفاوتیات را کنار زدهام. پشتِ آن سکوت و غیبتِ چندساله، چیزی جز یک مردِ شکستخورده که توانِ روبهرو شدن با شکوهِ آفرینشِ خودش را نداشت، ندیدم.
تو رفتی تا کوچک بمانی، و من ماندم تا بینهایت بزرگ شوم.
این یازدهمین برگ از کتابی است که تو خط اولش را نوشتی و فرار کردی، اما بقیهاش را من با جوهری از جنسِ طلا و اراده نوشتم. هرگز فکر نکن رفتنت نشانهی اقتدار بود؛ رفتنت فقط یک اعترافِ خاموش به این بود که: «من توانِ ایستادن کنارِ این دختر را ندارم.»
حالا در خلوتت با این حقیقت بنشین.
دخترِ جاودانهای که برای دنیایِ کوچکِ تو زیادی بزرگ بود.