ویرگول
ورودثبت نام
فاطمه
فاطمه
فاطمه
فاطمه
خواندن ۱ دقیقه·۳ ماه پیش

نامه‌ی یازدهم: «کالبدشکافیِ یک فرار»

خطاب به: پدری که از روشنایی ترسید.

سلام مردِ گریزان از آینه،

امروز می‌خواهم درباره‌ی چیزی با تو حرف بزنم که احتمالاً سال‌هاست پشتِ هزار توجیه و فراموشی پنهانش کرده‌ای: «ترس».

وقتی ۹ ساله بودم، فکر می‌کردم تو آن‌قدر «بزرگ» و «سنگدل» بودی که توانستی بروی. فکر می‌کردم رفتن، کارِ آدم‌های قوی است. اما حالا که به پشتِ سر نگاه می‌کنم، حقیقت را با وضوحی ترسناک می‌بینم: تو قوی نبودی، تو به معنای واقعی کلمه وحشت کرده بودی.

تو از مسئولیتِ بزرگ کردنِ دختری ترسیدی که در چشمانش اراده و نوری بود که خودت هرگز در زندگی‌ات نداشتی. آدم‌های ترسو همیشه از چیزهایی فرار می‌کنند که نمی‌توانند کنترلشان کنند. تو نتوانستی پدری باشی که لایقِ آن استعداد و آن روحِ سرکش باشد؛ پس آسان‌ترین کارِ جهان را انتخاب کردی: پا به فرار گذاشتن.

می‌خواهم بدانی من دیگر آن کودکِ مبهوت نیستم که خیال کند گناهی داشته.

من نقابِ بی‌تفاوتی‌ات را کنار زده‌ام. پشتِ آن سکوت و غیبتِ چندساله، چیزی جز یک مردِ شکست‌خورده که توانِ روبه‌رو شدن با شکوهِ آفرینشِ خودش را نداشت، ندیدم.

تو رفتی تا کوچک بمانی، و من ماندم تا بی‌نهایت بزرگ شوم.

این یازدهمین برگ از کتابی است که تو خط اولش را نوشتی و فرار کردی، اما بقیه‌اش را من با جوهری از جنسِ طلا و اراده نوشتم. هرگز فکر نکن رفتنت نشانه‌ی اقتدار بود؛ رفتنت فقط یک اعترافِ خاموش به این بود که: «من توانِ ایستادن کنارِ این دختر را ندارم.»

حالا در خلوتت با این حقیقت بنشین.

دخترِ جاودانه‌ای که برای دنیایِ کوچکِ تو زیادی بزرگ بود.

فرار
۰
۰
فاطمه
فاطمه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید