
به نامِ پدرِ سایهوار،
سلام از یک سناریوی فرضیِ کاملاً محتمل!
گاهی که در خیابان راه میروم یا توی ترافیک پشت چراغ قرمز میمانم، یک فیلمنامهی کوتاه و کمدی در سرم پلی میشود: «دیدارِ تصادفیِ پدر و دختر بعد از ۱۸ سال!»
میدانی، سینمای بالیوود و سریالهای آبکیِ تلویزیون در این لحظات یک ویولنِ سوزناک میگذارند، دوربین دورِ ما ۳۶۰ درجه میچرخد، اشکها جاری میشود و پدر و دختر با دویدنِ اسلوموشن همدیگر را در آغوش میکشند.
اما بیا واقعبین باشیم! در دنیای واقعی، ماجرای ما احتمالاً چیزی شبیه این شاهکارِ کمدی سیاه میشود:
من با عجله دارم به قرار کاریام میرسم، توی پیادهرو تنهمان به هم میخورد، قهوهام میریزد روی مانتوام، با عصبانیت برمیگردم و میگویم: «آقا مگه جلوی پاتو نگاه نمیکنی؟!»
تو هم با نگاهی گیج برمیگردی، عذرخواهی میکنی و میگویی: «ببخشید دخترم...»
و بعد، هر دو به راهمان ادامه میدهیم! چون راستش را بخواهی، نه تو میدانی قیافهی دخترِ ۲۷ سالهات چه شکلی است، و نه من اگر عکسهای ۳۰ سال پیش را از ذهنم پاک کنم، میتوانم چهرهی یک پیرمردِ غریبه را تشخیص بدهم!
طنز ماجرا دقیقاً همینجاست: ما رسماً تبدیل شدهایم به «غریبهترین آشنایانِ جهان». ژنتیکِ ما مشترک است، شاید فرمِ انحنای بینی یا مدلِ اخم کردنم کپیِ تو باشد، اما در واقعیت اگر روبهروی هم در یک کوپهی قطار بنشینیم، نهایتاً بعد از نیمساعت سکوت بپرسی: «ببخشید، ایستگاه بعدی کجاست؟»
میخواستم بهت بگویم خیالت راحت باشد؛ اگر روزی، جایی، در این شهر شلوغ از کنار هم رد شدیم و همدیگر را نشناختیم، اصلاً عذاب وجدان نگیر. تو ۱۸ سال تمرین کردی که نامرئی باشی، و این شهر آنقدر مهارت پیدا کرده که ارواح را از کنارِ زندهها بدونِ هیچ برخوردی عبور بدهد.
این سناریو هیچ موزیکِ متنی ندارد، فقط صدای بوق ماشینهاست و زندگیای که بدونِ تو خیلی خوب یاد گرفته چطور به جلو حرکت کند.
تا تصادفِ ناممکنِ بعدی، شاد باش!