
**خطاب به: تماشاچیِ دورافتادهای که بلیتِ این نمایش را نخریده است.**
سلام به مدعیِ خاموش،
امروز میخواهم پیش از آنکه حتی فکرش در سرت جوانه بزند، یک حقیقت را بیتعارف برایت روشن کنم: **تو هیچ سهمی در پیروزیهای من نداری.**
روزی خواهد رسید — شاید همین حالا هم رسیده باشد — که نام مرا در جایی بشنوی؛ تماشاگرِ استقلال، درخشش، موفقیتهای شغلی و موقعیت اجتماعی زنی باشی که زمانی با بیتفاوتی از کنارش گذشتی. شاید در یک مهمانیِ غریبه، پشت یک میز، یا در کنج تنهاییات، سینهات را جلو بدهی و با افتخار بگویی: «او دختر من است! آن هوش، آن اراده، آن غرور از ژنهای من است!»
این نامه یک اخطار رسمی است: **حق نداری از آتشی که برای خاموش کردنش تلاش کردی، گرم شوی.**
هیچکدام از موفقیتهای من، امضای تو را پای خود ندارد.
* شجاعتم؟ از شبهایی آمد که در تاریکی و بیپناهی گریستم و هیچ دستی پشتم نبود.
* هوشم؟ از ضرورتِ بقا در جهانی آمد که تو آن را برایم ناامن و بیرحم ساختی.
* اراده و صلابتم؟ از یاد گرفتنِ این واقعیت آمد که اگر خودم روی پاهایم نایستم، هیچ ستونی در این دنیا نگهدارندهام نیست.
تو حق نداری نام مرا مثل مدالِ افتخار روی سینهی ناتوانت سنجاق کنی.
تو نه هزینهی این پیروزیها را پرداختهای، نه در شبهایِ سختِ ساختنش بیدار ماندهای، و نه حتی در جشنهای کوچکش دستی تکان دادهای. هر مدالی که من بر گردن بیاویزم، کیفرخواستِ محکومیتِ غیبتِ توست، نه سندِ افتخار پدریات.
اگر روزی نام مرا با غرور بر زبان بیاوری، بدان که بزرگترین سرقتِ تاریخ را مرتکب شدهای؛ سرقت از زنی که خودش، خودش را از دل خاکستر بیرون کشید.
برو و به داشتههای حقیرِ خودت بناز؛ این کوهستانِ افتخار، متعلق به صخرهنوردی است که تنهایی فتحش کرد.
**تنها مالکِ تمامِ افتخاراتِ این زندگی**
***
(ایستگاه روانی متفاوت برویم؟