به نامِ تمامِ آنهایی که در حافظهام به دنبالِ تو میگشتند،
سلام!
میدانی، امروز تصمیم گرفتم یک خبرِ مهم صادر کنم. قرار است در سازمانِ «ذهنِ من»، یک تغییرِ ساختاریِ بزرگ ایجاد شود. من بالاخره تصمیم گرفتم بخشِ «جستجوگرانِ سایه» را تعطیل کنم!
بله، درست شنیدی. آن بخشی از مغزم که مدام در مهمانیها، در ترافیک، در کتابها و حتی در تبلیغاتِ تلویزیونی دنبالِ ردپایِ تو، یا شبیهترین نسخه از تو میگشت، رسماً اعلامِ ورشکستگی کرد. بعد از ۱۸ سال کارِ شبانهروزی، بدونِ حقوق، بدونِ پاداش و با کلی استرس، این بخش بالاخره فهمید که خروجیِ کارش همیشه «صفر» بوده و تصمیم گرفت استعفا بدهد.
میخواستم به تو بگویم که دیگر لازم نیست نگرانِ پیدا شدنِ ناگهانیات در مسیرِ من باشی. آن «جستجوگرِ خسته» که همیشه با یک نگاهِ گذرا، تمامِ تمرکزش را از دست میداد تا ببیند آیا آن مردِ غریبه، همان سایهی قدیمی است یا نه، دیگر وجود ندارد. من او را با یک «سیستمِ فیلترینگِ پیشرفته» جایگزین کردهام؛ سیستمی که به محضِ دیدنِ کوچکترین نشانهی «بیمسئولیتی» یا «رها کردن»، با یک صدایِ بلند و خندهدار میگوید: *«هشدار! این مدل قدیمی شده، رد شود!»*
راستش را بخواهی، اگر میخواستی در زندگیِ من نقشِ تأثیرگذاری داشته باشی، باید حداقل در یک تئاترِ کمدی یا یک سریالِ درامِ جنایی نقش بازی میکردی، نه در این سکوتِ طولانی و خستهکنندهی زندگیِ روزمره. چون زندگیِ من، خیلی پرجنبوجوشتر از آن است که بخواهد با «نبودنِ تو» رنگ و بویِ غم بگیرد.
بنابراین، این نامه را به عنوانِ یک «گواهیِ پایانِ خدمت» برای آن خیالهایِ بیهوده مینویسم. من دیگر نه به دنبالِ عذرخواهی هستم، نه به دنبالِ توضیح، و نه حتی به دنبالِ انتقام! من فقط میخواهم به تو بگویم: «کارِت تمام است!»
تو دیگر در لیستِ اولویتهایِ فکریِ من نیستی؛ حتی در لیستِ «موضوعاتِ برایِ مسخره کردن» هم رتبه برابری نداری. من حالا مشغولِ نوشتنِ فصلهایِ جدیدی هستم که در آنها، قهرمانِ داستان، کسی نیست که به دنبالِ تکیهگاه میگردد، بلکه کسی است که خودش، تکیهگاه، استراتژیست و کارگردانِ کلِ نمایش است.
خداحافظ، سایهیِ بیمصرف! برو و در همان بیخبریِ ابدیات خوش بگذران، من اینجا با کلی برنامهیِ باحال و بدونِ تو، خیلی شلوغم!