
**خطاب به: آنکه گمان میکند روزی دستی برای بدرقه خواهد داشت.**
سلام به تماشاچیِ حذفشده،
امروز میخواهم پرده از تصویری بردارم که شاید در فرهنگِ پوسیدهی این دنیا، تو را در آن به عنوان یک ستون جا میزنند: **تصویرِ پدری که دست دخترش را میگیرد و او را به سمتِ آیندهاش هدایت میکند.**
مینویسم تا بدانی اگر روزی در بزرگترین و زیباترین جشنِ زندگیام بایستم، حتی یک صندلی در ردیفِ آخر هم برای تو خالی نخواهد ماند.
حقِ ایستادن کنار یک عروس، حقِ فشردنِ دستش از روی عشق و اطمینان، و حقِ شریک شدن در لبخندهای عمیقش، پاداشی است برای «بودن در تب و تابهای کودکی»، برای «پاک کردن اشکهای بلوغ»، و برای «پشتوانهبودن در شبهای تاریک».
تو کجای این مسیر بودی که تصوری از ایستادن در انتهای آن داشته باشی؟
تو فکر نکن غیبتت در آن روز، اشکی بر گونهی من خواهد آورد یا جایِ خالیات دل کسی را خواهد لرزاند.
جای تو با «احترام به خود»، «عشقِ واقعی» و «زنانی و مردانی که در سختترین روزها کنارم ماندند» پر شده است. من دست در دستِ زنی خواهم گذاشت که خودش را از میان ویرانهها ساخت؛ من دست در دستِ هویتِ مستقلم میگذارم، نه دستِ نامردی که اولین درسِ خیانت و رهاشدگی را به یک کودکِ ۹ ساله آموخت.
تو هیچ شبی را پای اضطرابهای من بیدار نماندی؛ پس حق نداری پای هیچ چراغانی و رقصی، جام پیروزی بلند کنی.
اگر روزی عشقی بالغانه و راستین بسازم، ستونِ آن اعتماد خواهد بود—چیزی که تو در همان سالهای اول زندگیام با خاک یکسان کردی و من تکتک آجرهایش را تنهایی چیدم.
در بزرگترین روزهای زندگیام، تو حتی یک سایه هم نخواهی بود. تو فقط یک نامِ حذفشده در دعوتنامهای هستی که هرگز برای هیچ آدرسی ارسال نشد.
*
کسی که خودش، معمارِ تمامِ پیوندها و شادیهای خویش است.
***
.