
خطاب به: بدهکاری که دیگر ارزشِ وصول ندارد.
سلام به مُفلسِ عاطفی،
سالها گذشت و من در گوشهای از ذهنم، دفترچهای قطور از بدهیهای تو نگه داشته بودم:
* یک عذرخواهیِ واقعی بابت رها کردنِ ۹ سالگیام،
* خسارتِ تمامِ شبهایی که با بغض، تنهایی و بیاعتمادی سپری شد،
* هزینهیِ سنگینِ رنجهایی که برای بالا کشیدنِ خودم از عمقِ چاه پرداختم،
* و توضیحی شفاف و صادقانه برای دلیلی که هرگز وجود نداشت.
فکر میکردم تو به من بدهکاری؛ بدهکارِ کودکیام، بدهکارِ اشتباهاتت و بدهکارِ تمامِ لحظاتی که باید میبودی و نبودی. در ناخودآگاهم مثل یک طلبکار، منتظرِ روزی بودم که بیایی و این حساب را تسویه کنی.
اما امروز، مینشینم و تکتک برگههای آن دفترچه را جلوی چشمانم به آتش میاندازم. نه به خاطر اینکه تو بدهیات را پرداختهای، و نه به این خاطر که لایقِ بخشش و گذشتی؛ بلکه به این دلیل بسیار ساده: تو آنقدر تهیدست، ناتوان و ورشکستهای که تمامِ داراییِ وجودت حتی کفافِ پرداختِ تاوانِ یک قطره از اشکهای مرا هم نمیدهد.
دنبال طلب رفتن از آدمی که در خزانهی روحش حتی یک سکهی اصل از مسئولیتپذیری پیدا نمیشود، توهین به ارزشِ وقت و شأنِ روانِ خودم است.
یک طلبکار، ناخواسته همیشه چشمبهراهِ بدهکارش میماند؛ اما من از امروز این پیوندِ نامرئی را برای همیشه قطع میکنم.
من حکمِ ورشکستگیِ کاملِ تو را امضا کردم.
سندِ بدهیات سوخت و خاکستر شد. از این لحظه، تو حتی این ارزش را هم در زندگیِ من نداری که «بدهکارم» باشی.
برو و در فقرِ مطلقِ عاطفیات غوطهور بمان؛ من حسابم را با خودم، زندگیام و قدرتم صاف کردهام.
فاطمه
طلبکاری که پروندهی تو را برای همیشه مختومه اعلام کرد