
**به نامِ «علی» (آن کسی که از دیدنِ خودش در آینه وحشت داشت)
سلام.
امروز داشتم به یک نکتهی کلیدی فکر میکردم که سالها در پسِ ذهنم پنهان بود. تمامِ این سالها، من فکر میکردم تو «رفتی» چون من «کم» بودم، یا چون زندگی با ما سرِ ناسازگاری داشت. اما حالا، در ۲۷ سالگی، با نگاهی که به تو دارم، همه چیز خیلی سادهتر و البته مسخرهتر به نظر میرسد:
تو نرفتی، تو «فرار کردی». و فرقِ بزرگی بینِ این دو هست.
میدانی، تو دقیقاً از همان تیپ آدمهایی بودی که «علی» (این کاراکترِ فرضی که برایم یادآورِ توست) همیشه نمایندهشان است: کسانی که هیچوقت دوست نداشتند از خودشان بپرسند «من کی هستم؟» یا «چرا اینقدر حفره در وجودم دارم؟». تو از «خودت» میترسیدی. تو از سکوتِ خانهای که در آن باید مسئولیتپذیر میبودی، وحشت داشتی، چون سکوت، صدایِ وجدانِ بیدارِ آدم را بلند میکند؛ و تو... تو هیچوقت نتوانستی با صدایِ خودت کنار بیایی.
خیلی راحتتر بود که در نقشِ یک «پدرِ غایب» فرو بروی، تا اینکه بایستی و ببینی چقدر شکنندهای.
تو هیچوقت نخواستی از خودت بپرسی: «آیا من اصلاً بلدم عاشق باشم؟ آیا من بلدم در لحظاتِ سخت، به جایِ پریدن از پنجره، کنارِ کسی بمانم؟» نه! تو فقط بلدی «غیب شوی». چون اگر میماندی، مجبور بودی حقیقتِ لرزان و ترسویِ درونت را ببینی، و این برایِ آدمی که ادعایِ «آزادی» دارد، کشندهترین اتفاقِ ممکن است.
میدانی طنزِ تلخِ داستان کجاست؟ اینکه تو فکر میکردی با رفتن، داری خودت را نجات میدهی، در حالی که داشتی یک «زندانیِ ابدی» برای خودت میساختی. زندانی که دیوارهایش از «فرارهایِ نکرده» و «حرفهایِ نگفته» ساخته شده بود.
حالا دیگر لازم نیست از خودت بپرسی. من برایت جواب را پیدا کردم: تو نرفتی چون «اوضاع بد بود»، تو نرفتی چون «تقدیر این بود»؛ تو رفتی چون «ترسو بودی». تو نتوانستی با «خودت» روبرو شوی، پس مجبوری کردی من با «نبودنت» روبرو شوم.
اما خبرِ بد برایِ تو (و خوب برایِ من) این است: آن کسی که از آینه فرار میکرد، تو بودی؛ نه من. من حالا میتوانم ساعتها جلوی آینه بایستم، به خودم لبخند بزنم و بگویم: «دمت گرم که ماندی و بزرگ شدی.»
تو هنوز هم همانجایی که بودی؛ در همان فرارِ ابدی. ولی من؟ من در مقصد هستم، در آرامشِ خودم.
خداحافظ، مسافرِ همیشگیِ جادههایِ بیپایان. امیدوارم بالاخره یک روز، در یک دستشوییِ عمومی، در یک ایستگاهِ مترو، یا پشتِ ویترینِ یک مغازه، اتفاقی چشمت به خودت بیفتد و جرات کنی از خودت بپرسی: «چرا؟»
اگرچه شک دارم آنقدر شجاع باشی که به جوابش فکر کنی.