ویرگول
ورودثبت نام
فاطمه
فاطمه
فاطمه
فاطمه
خواندن ۱ دقیقه·۳ ماه پیش

نامه‌ی هجدهم: «قرنطینه‌یِ زخم و ابطالِ ارثیه‌یِ بی‌اعتمادی»

خطاب به: حاملِ یک ویروسِ منحصر‌به‌فرد.

سلام به الگویِ ابطال‌شده،

سال‌ها ممکن بود در دامِ خطایی بیفتم که بزرگ‌ترین پیروزیِ غیبتت به حساب می‌آمد: این‌که گمان کنم جهان پر از مردهایی شبیه به توست؛ مردهایی سست‌عنصر، فراری از مسئولیت و ناتوان از عشق‌ورزیدنِ متعهدانه.

شاید فرارِ تو در ۹ سالگی‌ام این توهم را ایجاد می‌کرد که تو «معیار» یا «نمادِ» تمام مردانی؛ که هر قدمی که به سوی من برداشته می‌شود، روزی به فرار ختم خواهد شد و هیچ آغوشی امن نیست.

اما امروز، خط‌کشیِ قاطعی میانِ «حقارتِ فردیِ تو» و «حقیقتِ جهان» می‌کشم:

۱. تو معیار نیستی، یک استثنایِ ضعیفی:

بی‌وفایی و بزدلیِ تو، بیماریِ شخصیِ خودت بود، نه ماهیتِ جنسِ مرد یا سرنوشتِ مقدرِ من. من حقارتِ تو را به مردانِ شریف، وفادار و امنِ این دنیا تعمیم نمی‌دهم. تو آن‌قدر کوچک بودی که حتی لایقِ تبدیل‌شدن به یک «نمادِ منفیِ کلی» هم نیستی.

۲. قرنطینه کردنِ ردپای تو:

من اجازه نمی‌دهم ردپایِ فرارِ تو، خاکِ روابطِ آینده‌ام را مسموم کند. عشق، وفاداری، ماندن و شجاعت وجود دارد؛ فقط در جغرافیایِ کوچک و تاریکِ شخصیتی مثل تو هرگز رشد نکرد.

۳. پایانِ باج‌دهی برای ماندن:

من دیگر آن دختربچه‌ای نیستم که نگرانِ ترک‌شدن باشد و برای جلبِ رضایت دیگران خودش را کوچک کند. من یاد گرفتم خودم لنگرگاهِ امنِ زندگی‌ام باشم.

تو با رفتنت، درسِ گران‌بهایی به من دادی:

یاد گرفتم چه کسانی «هرگز» نباید به حریمِ قلبم راه پیدا کنند؛ آدم‌هایی با جنسِ روحِ سست و فراریِ تو.

ارثیه‌یِ بی‌اعتمادی‌ات را پس فرستادم. من دنیا را با چشم‌های خودم می‌بینم، نه از پشتِ عینکِ تاریک و شکسته‌یِ فرارِ تو.

فاطمه

زنی که سایه‌ی تو را از آینده‌اش جارو کرده است

فرارقفس
۰
۰
فاطمه
فاطمه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید