
خطاب به: حاملِ یک ویروسِ منحصربهفرد.
سلام به الگویِ ابطالشده،
سالها ممکن بود در دامِ خطایی بیفتم که بزرگترین پیروزیِ غیبتت به حساب میآمد: اینکه گمان کنم جهان پر از مردهایی شبیه به توست؛ مردهایی سستعنصر، فراری از مسئولیت و ناتوان از عشقورزیدنِ متعهدانه.
شاید فرارِ تو در ۹ سالگیام این توهم را ایجاد میکرد که تو «معیار» یا «نمادِ» تمام مردانی؛ که هر قدمی که به سوی من برداشته میشود، روزی به فرار ختم خواهد شد و هیچ آغوشی امن نیست.
اما امروز، خطکشیِ قاطعی میانِ «حقارتِ فردیِ تو» و «حقیقتِ جهان» میکشم:
۱. تو معیار نیستی، یک استثنایِ ضعیفی:
بیوفایی و بزدلیِ تو، بیماریِ شخصیِ خودت بود، نه ماهیتِ جنسِ مرد یا سرنوشتِ مقدرِ من. من حقارتِ تو را به مردانِ شریف، وفادار و امنِ این دنیا تعمیم نمیدهم. تو آنقدر کوچک بودی که حتی لایقِ تبدیلشدن به یک «نمادِ منفیِ کلی» هم نیستی.
۲. قرنطینه کردنِ ردپای تو:
من اجازه نمیدهم ردپایِ فرارِ تو، خاکِ روابطِ آیندهام را مسموم کند. عشق، وفاداری، ماندن و شجاعت وجود دارد؛ فقط در جغرافیایِ کوچک و تاریکِ شخصیتی مثل تو هرگز رشد نکرد.
۳. پایانِ باجدهی برای ماندن:
من دیگر آن دختربچهای نیستم که نگرانِ ترکشدن باشد و برای جلبِ رضایت دیگران خودش را کوچک کند. من یاد گرفتم خودم لنگرگاهِ امنِ زندگیام باشم.
تو با رفتنت، درسِ گرانبهایی به من دادی:
یاد گرفتم چه کسانی «هرگز» نباید به حریمِ قلبم راه پیدا کنند؛ آدمهایی با جنسِ روحِ سست و فراریِ تو.
ارثیهیِ بیاعتمادیات را پس فرستادم. من دنیا را با چشمهای خودم میبینم، نه از پشتِ عینکِ تاریک و شکستهیِ فرارِ تو.
فاطمه
زنی که سایهی تو را از آیندهاش جارو کرده است