
خطاب به: بازیگرِ یک تراژدیِ قلابی.
سلام به توجیهِ متحرک،
در سالهای نوجوانی و خامی، ذهنِ من گاهی تلاش میکرد برای رفتنِ تو لباسی باشکوه بدوزد. شاید از سرِ بیگناهیِ کودکی گمان میکردم پشتِ این فرارِ بیرحمانه، رازی سهمگین، دردی مگو و ناگفتنی، یا جبری تاریک و دراماتیک نهفته است؛ چیزی شبیه به قصهها و فیلمها که در نهایت، فرارِ قهرمانش را توجیه میکند.
اما امروز که با عقل، خرد و تجربهی ۲۷ سالگی به تصویرت نگاه میکنم، پردهها فرو افتادهاند و حقیقتِ ماجرا کاملاً عریان و مضحک است:
۱. هیچ رازی در کار نبوده است:
هیچ داستانِ عمیق و پیچیدهای پشتِ ناپدید شدنِ تو نبود. ماجرا نه یک تراژدیِ ادبی، بلکه یک فرارِ پیشپاافتاده و سطحی از زیرِ بارِ وظیفه بود. تو فقط خسته، بیانگیزه و ترسو بودی و ترجیح دادی بارِ خودت را روی دوشِ دیگران بیندازی و پاورچین فرار کنی.
۲. سقوط از نقشِ قهرمانِ قربانی به یک آدمِ معمولی و بیعرضه:
هیچ فلسفهای نمیتواند فرار از یک دختربچهی ۹ ساله را تطهیر کند. تو قربانیِ تقدیر، بازیِ روزگار یا شرایطِ پیچیده نبودی؛ تو صرفاً انسانی ضعیف، خودخواه و فاقدِ بلوغِ کافی برای پذیرشِ عواقبِ انتخابهایت بودی. به همین سادگی و به همین ابتذال.
۳. من دیگر به قصهسازی برای تو نیازی ندارم:
خیلی وقت است که دیگر هیچ داستانی برای پر کردنِ جای خالیات نمیبافم. تو یک معمای شگفتانگیز نبودی که حل نشده باقی مانده باشد؛ تو فقط یک اشتباهِ فاحشِ مدیریتی در زندگیِ خودت بودی که زودتر از موعد، میدان را خالی کرد.
اگر روزی با کولهباری از بهانههای رنگارنگ، بیماریهای فرضی یا دردهای ساختگی برگردی، حتی یک کلمهات هم خریدار نخواهد داشت. تو سالها پیش با بیرحمانهترین و در عین حال مبتذلترین شکل ممکن، چهرهی واقعیات را ثبت کردی.
من حقیقت را همانطور که هست دیدهام: ساده، حقیر و تمامشده.
فاطمه
کسی که دیگر برای فرارِ تو، نمایشنامه نمینویسد