
خطاب به: منِ کوچک (آن پسری/دختری که در ۹ سالگی، در میانهی راه رها شد).**
سلامِ گرم و پر از آرامش من،
میدانم الان در چه وضعیتی هستی. میدانم چقدر احساسِ سردرگمی، بیگناهی و البته یک «خلاءِ ناگهانی» داری. میدانم که تمامِ دنیا در چشمانِ تو کوچک شده و فکر میکنی که شاید اگر «بهتر» بودی، یا اگر «بیشتر» تلاش میکردی، او نمیرفت.
من از آینده، از جایی که تو هنوز نمیتوانی تصور کنی، برایت پیام میفرستم تا یک حقیقتِ بزرگ را در گوشت زمزمه کنم:
**۱. تو مقصر نبودی:**
آن رفتن، به دلیلِ ضعفِ تو نبود؛ به دلیلِ ناتوانیِ او بود. تو تمامِ آنچه را که یک کودک برای امنیت نیاز داشت، با تمامِ وجودت انجام دادی، اما او راهِ خود را انتخاب کرد. تو هیچ «کمکاریای» نکردی.
۲. من جای او را گرفتم:
بیا یک قول به هم بدهیم. من قول میدهم که دیگر هرگز اجازه ندهم تو احساسِ تنهایی کنی. من همان کسی هستم که باید در آن لحظه، دستت را میگرفت و میگفت: «نگران نباش، من هستم، من بزرگ شدهام و از حالا به بعد، من حامیِ تو هستم.» من آن والدِ مهربانی هستم که همیشه دنبالش گشتی.
**۳. آن حفره، دیگر ترسناک نیست:**
آن فضایِ خالی که در سینهات احساس میکنی، دیگر یک «شکست» نیست. من آن را به یک «بومِ نقاشی» تبدیل کردهام. ما با هم، از این خلاء، قصههای زیبایی خواهیم ساخت. ما دیگر برای پر کردنِ جای او نمیجنگیم، بلکه برای ساختنِ دنیایِ خودمان زندگی میکنیم.
**۴. تو، تنها میراثِ من هستی:**
میدانم که فکر میکنی هیچ چیزی از آن دوران به تو نرسیده است، اما من میگویم: «تو» تنها چیزی هستی که از آن دوران باقی مانده و تو بسیار ارزشمندی. تو تنها چیزی هستی که من باید از آن محافظت کنم.
**کودکِ عزیزم، آرام بگیر...**
بازی کن، بخند و رشد کن. من تمامِ مسیر را برایت هموار کردهام. من پروندهیِ «جستجو برای او» را با موفقیت بستهام و حالا، تمامِ وقتم را به تو اختصاص میدهم.
ما دیگر یتیمِ یک غریبه نیستیم؛ ما معمارانِ یک دنیایِ جدید هستیم.
**با عشق و حمایتِ بیکران،**
فاطمه
(والدِ جدیدِ تو)