**خطاب به: پادشاهِ قارهیِ لالها.**
سلام به تندیسِ سکوت،
سالها گذشت و تو سلاحی برگزیدی که از هر فریادی بیرحمتر به نظر میرسید: **سکوت.**
نه پیامی، نه سراغی، نه تماسی در روز تولدم، و نه حتی توضیحی کوتاه برای رها کردن دختری که روزگاری «پدر» صدایت میزد.
شاید پیشِ خودت گمان میکردی این بیتفاوتیِ مطلق، نشانهی بیرحمیِ مردانه یا نوعی غرورِ تسخیرناپذیر است. شاید تصور میکردی با جواب ندادن و پیگیر نشدن، مرا در برزخی ابدی از انتظار، سردرگمی و نیاز به پاسخی از سمتِ خودت نگه داشتهای.
اما امروز میخواهم رازی را به تو بگویم که خوابِ آسودهات را برهم بزند: **سکوتِ تو هرگز نشانه غرور نبود؛ سکوتِ تو ورشکستگیِ کاملِ شخصیتت بود.**
تو سکوت کردی چون **حرفی برای گفتن نداشتی.**
کدام کلمه میتوانست جنایتِ تنها گذاشتنِ یک کودک ۹ ساله را توجیه کند؟
کدام منطقِ لرزانی در این دنیا میتوانست از بزدلیِ مردی دفاع کند که از نگاه در چشمهای پارهی تنش میترسید؟
سکوت تو، سنگرِ یک ترسو بود که در آن پناه گرفت تا مجبور نباشد با بوی تعفنِ فرارِ خودش روبهرو شود.
امروز، من سکوتِ چندینسالهات را از ابهت خلع میکنم.
آن حجمِ سنگین از بیخبری، دیگر برای من معمایی مرموز نیست؛ فقط پوچیِ ظرفی خالی است که هرگز چیزی در آن برای عرضه وجود نداشته است. تو حرفی نزدی، چون در تمام این سالها عمقِ درونت به اندازهی یک مشت شنِ خشک و توخالی بود.
سلاحِ سکوتت زنگ زده است.
من به جای انتظار برای کلماتِ بیارزش تو، خودم با دنیا به گفتوگو نشستم و صدایی ساختم که هیچ دیواری توانِ خفه کردنش را ندارد.
در سکوتت بپوس؛ من در میانهی بلندترین صداهای جهان، با تمامِ وجود زندگی میکنم.
فاطمه
**پاسخِ زندهای به تمامِ سوالهای نپرسیدهات**