خطاب به: مسافری که مقصدش تنهایی است.
سلام به رهگذری که پیری در انتظارش نشسته،
شاید هیچوقت به این موضوع فکر نکرده باشی، اما زمان، بیرحمترین حسابدارِ دنیاست.
آن روزها که جوان بودی، چمدانت را بستی و رفتی، احتمالاً در این خیال خام بودی که دنیا همیشه برایت پهناور و بیپایان میماند. شاید با خودت فکر میکردی: «روزی که خسته شوم، روزی که دستهایم بلرزد و سرمای دنیا روی استخوانهایم بنشیند، دختری در آن سرِ دنیا هست که خونم در رگهایش جریان دارد و درِ خانهاش به رویم باز است.»
امروز این نامه را مینویسم تا این آخرین امیدِ موهوم را برای همیشه در نطفه خفه کنم.
من «بیمهی بازنشستگیِ عاطفیِ» تو نیستم.
من آن پناهگاهی نیستم که بتوان در روزهای بیکسی و ناتوانی به سراغش آمد و چند قطره اشک ریخت تا همهچیز فراموش شود. تو در روزهایِ کاشتنِ نهال نبودی؛ پس حتی خوابِ نشستن در سایهی این درختِ تنومند را هم نبین.
تصور نکن روزی که موهایت سفید شود، چشمانت کمسو گردد و دیوارهای خانهات از سکوت آوار شوند، زنگ خانهی مرا خواهی زد و معجزهای رخ خواهد داد.
در روزهای سختیِ تو، من نه با خشم در را به رویت خواهم بست و نه با کینه؛ بلکه با «نگاهِ خالی به یک غریبه» از کنارت رد خواهم شد. چون تو خودت در نُه سالگی به من یاد دادی که چطور میشود انسانی را از ذهن بیرون انداخت و مثل یک تکه آشغال رهایش کرد.
تو سرمایهگذاریِ عاطفیات را صفر کردی؛ پس بازگشتِ سرمایهات، تنهاییِ مطلق در پایان خط است.
من به تو بدهکار نیستم؛ حتی یک جرعه آب در روزهای واپسین، یا یک مشت خاک بر گوری که روزی نامت را یدک میکشد.
پیریات مبارک باد، در همان جهانی که خودت ساختی: جهانِ تنهاییهای بیرحمانه.
ف
کسی که پناهگاهِ روزهای پیریات نخواهد بود.