
به نامِ پدرِ سایهوار،
سلام از ایستگاهِ سوم!
امروز داشتم به یک موضوع جالب فکر میکردم: «روانشناسیِ روابط». روانشناسها یک تئوریِ خیلی شیک دارند که میگوید: «دخترها در انتخاب پارتنر یا همسر، ناخودآگاه دنبال ویژگیهای پدرشان میگردند.»
هر بار این جمله را میشنوم، از خنده ریسه میروم! یعنی طبق این فرمولِ علمی، معیار ایدهآلِ من برای ازدواج باید مردی باشد که:
۱. در غیب شدن و جاخالی دادن کمربند مشکی دان هشت داشته باشد.
۲. مهارتِ فوقالعادهای در محو شدن از صحنه هنگام بحرانها از خودش نشان بدهد.
۳. و ترجیحاً هر چند سال یکبار فقط مثل یک نوتیفیکیشنِ تبلیغاتی از دور رد شود!
میبینی؟ اگر قرار بود طبق الگو پیش بروم، الان باید با یک شعبدهبازِ حرفهای یا یک مأمور مخفیِ فراری ازدواج کرده بودم!
ولی خب، دستت درد نکند؛ نبودنت حداقل یک فایدهی بزرگ داشت: من تبدیل شدم به یک دستگاهِ فوقپیشرفته و هوشمندِ «سایهسنج»! کافی است کسی در زندگیام حتی یک درصد رفتارهای نیمهکاره، وعدههای توخالی یا بوی «رها کردن» بدهد؛ در کسری از ثانیه شناساییاش میکنم و قبل از اینکه او فرصتِ غیب شدن پیدا کند، خودم برایش دست تکان میدهم و میگویم: «عزیزم، من نسخهی اورجینال و استادِ این رشته را در ۹ سالگی دیدهام، تو حتی کارآموزش هم نیستی!»
راستش را بخواهی، هیچوقت نبودی که وقتی دلم شکست بگویم «بابا هست». نبودی که برای خواستگارها خط و نشان بکشی و ادای پدرهای غیرتیِ فیلمها را درآوری. نبودی که یادم بدهی یک مردِ واقعی چطور رفتار میکند؛ برای همین مجبور شدم خودم تمامِ ویژگیهای یک آدمِ امن، تکیهگاه و محکم را در خودم بسازم.
خلاصه اینکه نگرانِ من نباش؛ تستِ هوشِ عاطفیام را با نمرهی بیست رد کردم، چون بهترین درسِ تاریخ را از بزرگترین غایبِ تاریخ گرفتم: «روی دیواری که خودش از جنسِ سایه است، نباید یادگاری نوشت.»
فعلاً روزت خوش، استادِ شعبدهبازی!