به نامِ پدرِ سایهوار،**
سلام دوباره از این سمتِ خطوط ارتباطیِ قطعشده!
امروز داشتم یک فرم استخدامی پر میکردم و طبق معمول رسیدم به همان کادرِ مقدس و همیشگی: «نام پدر».
راستش را بخواهی، هر بار که به این بخش میرسم خندهام میگیرد. آدمها وقتی به این کادر میرسند، اسم یک آدمِ واقعی با قد و قواره و شغل مشخص را مینویسند؛ ولی برای من، تو سالهاست که یک «خطِ تیره (-)» یا حداکثر یک اسم سهسیلابی در شناسنامهای که فقط به دردِ ثبتاحوال میخورد!
میخواستم ازت تشکر کنم؛ نبودنت باعث شد من از همان دوران مدرسه در پر کردنِ جاهای خالی مهارتِ فوقالعادهای پیدا کنم. مثلاً روزهای «جشن پدر» در مدرسه، در حالی که بقیه بچهها با کاردستیهای مقواییِ کجومعوج به استقبال پدرهایشان میرفتند، من در خلوت خودم به این فکر میکردم که احتمالاً پدرِ من در یک مأموریت فوقسری برای نجات کهکشان است و وقت ندارد برای یک کادوی مقوایی به شعبهی ابتدایی دخترانه سر بزند! ببین چقدر خلاق بار آمدم؟
اما از شوخی که بگذریم، غیبتِ تو یک دورهی فشردهی «مردِ خانه شدن در ۱۰ سالگی» و «همهکاره شدن در ۱۷ سالگی» بود. من یاد گرفتم چطور لامپ عوض کنم، چطور با تعمیرکار چانهبزنم، چطور وقتهایی که ماشین خراب میشود کاپوت را بالا بزنم و با نگاهی عاقلاندرسیفی به موتور زل بزنم—بدون اینکه ذرهای بفهمم مشکل از کجاست، ولی با اعتمادبهنفسِ کامل!
گاهی فکر میکنم شاید اگر بودی، سرِ ساعتِ برگشتنم به خانه با هم بحث میکردیم، یا سرِ انتخاب رشتهام نظراتِ سنتی میدادی، یا مثلاً به سبک پدرهای کلاسیک کنترل تلویزیون را به انحصار خودت درمیآوردی. اما تو ترجیح دادی یک «پدرِ مینیمال» باشی؛ آنقدر مینیمال که اصلاً در کادر جا نشدی!
راستش را بخواهی، من هیچ کینهای از فرمهای اداری ندارم. فقط خواستم بدانی آن خطِ تیرهای که جلوی اسمت میگذارم، دیگر جای خالیِ یک حسرت نیست؛ یک امضای اختصاصی از استقلالِ دختری است که فهمید برای قد کشیدن، نیازی به سایههای سنگین ندارد.
مواظب مأموریتهای کهکشانیات باش!
