خطاب به: پدری که فقط یک اهداکنندهی ژن بود.
سلام به ریشهای که هرگز خاک نشد،
سالها بود وقتی جلوی آینه میایستادم، از یک چیز به شدت وحشت داشتم: از اینکه خطی از لبخندم، انحنای استخوان گونهام یا لحنِ صدایم شبیه به تو باشد. فکر میکردم اگر ژنهای تو در رگهای من جریان دارند، پس شاید سهمی از بیرحمی، فرار و ناتوانیِ تو هم در من به ارث رسیده باشد.
اما امروز، این نامه را مینویسم تا یک مرزِ زیستیِ بزرگ بکشم.
من خونم را از هر آنچه به تو مربوط میشد، پالایش کردم.
اگر چشمانم شبیه توست، نگاهِ من به دنیا با تو فرق دارد؛ تو با چشمانت فرار را دیدی و من ایستادگی را.
اگر صدایی دارم، این صدا بر خلاف سکوتِ ترسو و طولانیِ تو، فریادِ جسارت و استقلال است.
اگر دستانی دارم، این دستان به جای رها کردنِ پیوندها، دارند سرنوشتِ مرا از نو میسازند.
پدر بودن یک «انتخابِ پیوسته» و یک «هنر» است؛ در حالی که والدِ ژنتیکی بودن صرفاً یک تصادفِ زیستشناختی است. تو تمامِ اختیارت را به یک تصادفِ بیولوژیک باختی. تو هیچ سهمی در زنِ امروز نداری.
سلولهای بدن من هر هفت سال یکبار به طور کامل بازسازی و تعویض میشوند. این یعنی از منظر علم و واقعیت، حتی ذرهای از آن جسمی که در ۹ سالگی ترک کردی، امروز در من وجود ندارد. من تماماً ساختهی رنجها، تصمیمها و پیروزیهایِ خودم هستم.
تو فقط یک امضای زیستی پای سندِ ورودِ من به این دنیا بودی؛ متنی که بعد از آن نوشته شد، سراسر متعلق به من است و نام تو در پاورقیاش هم جایی ندارد.
این نامه را مینویسم تا بدانی حتی DNA هم نمیتواند مرا به انسانی به نامِ تو پیوند بزند. من خودم، اصل و نسبِ خودم را انتخاب کردهام.
نام شما
زنی که ریشهاش را خودش در زمین کاشت.