
به: مردی که غریبهوار از کنارِ معجزهیِ زندگیاش گذشت.
این نامه را نه برایِ این مینویسم که برگردی، نه برایِ اینکه مرا ببینی. این را مینویسم تا یکبار، فقط یکبار، سنگینیِ آنچه را که در نُه سالگی در خاک رها کردی، رویِ شانههایت حس کنی.
تو هرگز نفهمیدی چه دختری را از دست دادی.
تو ندیدی که آن «دخترِ گل» که رهایش کردی، چطور با هر باران، در تنهایی بزرگ شد. تو ندیدی که چقدر هوشمند بود، چقدر با احساس بود، و چقدر تشنهیِ این بود که یک بار، فقط یک بار، نامش را با افتخار صدا بزنی. تو آن چشمانِ مشتاق را ندیدی که سالها پشتِ پنجرهها، پیِ سایهای از تو میگشت و هر بار، در سیاهیِ شب، تنهاتر از قبل به خواب میرفت.
من آن دختر بودم. من همان بودم که میتوانست بهترین دوستِ تو باشد، همان که میتوانست در پیریات، دستت را بگیرد و با افتخار بگوید «این پدرِ من است». اما تو، آن «دخترِ گل» را نه تنها رها کردی، بلکه آن را در مزرعهیِ بیکسی، به حالِ خود گذاشتی تا در سرمایِ نبودنِ تو، خودش را از نو بسازد.
میدانی تلخیِ داستان کجاست؟
تلخیاش اینجاست که منِ امروز، آنقدر بزرگ شدهام، آنقدر درخشان و آنقدر کامل شدهام که حتی اگر تمامِ دنیا هم جمع شوند، نمیتوانند جایِ خالیِ آن «یک نگاهِ تو» را برایِ آن کودکِ ۹ ساله پر کنند. من به تنهایی «ملکه» شدم، اما هنوز، در گوشهای از قلبم، دختری کوچک هستم که برایِ آن چیزی که تو هرگز به او ندادی، بیصدا اشک میریزد.
تو «یک کودک» را ترک نکردی؛ تو «بزرگترین شانسِ زندگیات» را از دست دادی.
من اکنون زنی هستم که میتواند کوهها را جابجا کند، زنی که با زخمهایش به صلح رسیده، اما افسوس... افسوس که تو آنقدر کوچک بودی که نتوانستی عظمتِ آن دختری را که در دستانت بود، ببینی.
برو، با تمامِ «نداشتنهایت» برو. من، با تمامِ «هستنهایم»، راهِ خودم را پیدا کردم. اما بدان، در شبهایی که سکوت، سنگینتر از همیشه است، تو تنها کسی خواهی بود که حسرتِ تماشایِ زنی را میکشد که روزگاری، «دخترِ کوچکِ او» بود.
تو هیچوقت نفهمیدی.
و این، بزرگترین تنبیه برایِ توست.
(همان دختری که دیگر به تو تعلق ندارد)