
خطاب به: سازندهیِ تصادفیِ یک قالبِ بیولوژیک.
سلام به رهگذرِ کدهای ژنتیکی،
شاید گاهی به خودت بالیدهای که نیمی از خون، فرمِ استخوانها یا چهرهی من از تو به ارث رسیده است. شاید فکر کردهای اثرِ انگشتت تا ابد روی وجودم میماند و تو را به عنوان سازندهام به دنیا معرفی میکند.
امروز مینویسم تا این توهم را برای همیشه باطل کنم:
۱. سلول در برابر روح:
تو فقط نیمی از نطفهای بودی که جسم مرا شکل داد؛ یک اتفاقِ زیستیِ کور و بیاختیار. اما آنچه از من یک «انسان» ساخت، آنچه به من هویت، شرافت، فکر، استقامت و عزت بخشید، دسترنجِ رنجهای خودم و حمایتِ کسانی بود که ماندند و جنگیدند. تو در ساختنِ «منِ واقعی» حتی به اندازهی یک سرِ سوزن سهم نداری.
۲. پالایشِ DNA:
من هر شباهتِ ظاهری را از معنا تهی کردهام. اگر چشم یا چهرهام یادآورِ توست، این شباهت فقط یک شوخیِ بیولوژیک است؛ روحی که پشت این چهره زندگی میکند، فرسنگها با ترس، بزدلی و حقارتِ تو فاصله دارد. من خونِ تو را با اراده و رنجِ خودم پالایش کردهام.
۳. من مصنوعِ دستِ خویشم:
تو خالقِ من نیستی؛ تو صرفاً تصادفی بودی که از سرِ راهم کنار رفتی تا خودم، خودِ قدرتمندم را از نو خلق کنم. هر تپشِ قلبم، هر دستاوردم و هر نگاهِ محکمم، اعلامِ استقلال از تباری است که تو نمایندهاش بودی.
بدنِ من شاید حاملِ کدهای تو باشد، اما جان و جهانِ من کاملاً از آنِ خودم است. تو در من تکثیر نشدی؛ تو در من برای همیشه به پایان رسیدی.
فاطمه
تنها معمار و مالِکِ تمامعیارِ وجودِ خویش