
**خطاب به: تنها بدهکارِ دادگاهِ آبرو.**
سلام به فراریِ بیاعتبار،
سالها گذشت و من ناخواسته باری را با خود حمل میکردم که هرگز ذرهای از آن متعلق به من نبود: **شرم.**
شرم از نگاههای ترحمآمیزِ دیگران وقتی میفهمیدند در خانهی ما پدری وجود ندارد؛ شرم از خالی گذاشتنِ مشخصاتِ والد در فرمهای مدرسه؛ و شرم از اینکه شاید در وجودِ من نقصی بوده که سزاوارِ چنین رهاشدگیِ بیرحمانهای شدهام.
این بزرگترین شعبدهبازیِ ناعدالتیِ روزگار بود:
اینکه «تو» گناه را مرتکب شدی، «تو» فرار کردی، «تو» عهد شکستی، اما سنگینیِ خجالت و قضاوتش روی شانههای یک دختربچهی ۹ ساله افتاد!
امروز با سری بلند و صدایی رسا مینویسم تا این بارِ غصبی را برای همیشه به صاحبِ اصلیاش پس بدهم:
۱. **ننگ سهمِ خائن است، نه بازمانده:**
من چرا باید شرمنده باشم؟ من کودکی بودم که بیهیچ گناهی در میدانِ نبرد تنها رها شد، اما زانو نزد، نمرد، فاسد نشد و از دلِ خاکستر، زنی مستقل، مقتدر و سربلند ساخت. افتخار، نجابت و آبرو سهمِ این مسیرِ شرافتمندانه است.
۲. **آدرسِ درستِ خجالت:**
شرمساری دقیقاً برای توست؛ برای مردی که باید در تنهاییاش از انعکاسِ تصویرِ خود در آینه خجالت بکشد. برای کسی که نامش مترادفِ فرار، بزدلی و ناتوانی در حفظِ امانتِ زندگی است. این تویی که اگر روزی در میانِ جمعی نامِ دخترت بیاید، باید سرت را از سرافکندگی پایین بیندازی.
۳. **پاکسازیِ نگاهِ من به خودم:**
من هرگز «دخترِ رهاشدهی بیچاره» نبودهام؛ من «قهرمانِ نجاتیافتهی زندگیِ خودم» هستم. هیچ لکهای از رفتارِ زشتِ تو به دامنِ هویتِ من نمیچسبد.
ردایِ کهنه و ننگینِ شرم را بستهبندی کردهام و برایت پس میفرستم.
آن را بپوش؛ چون این تنها لباسی است که برازندهی قامتِ خمیدهیِ اخلاقِ توست. من با جامهای از عزتنفس و غرور، به تماشای جهان ایستادهام.
**فاطمه**
**زنی با پیشانیِ بلند و قلبی پاک از هر سرشکستگی**
***