
**خطاب به: کارمندِ اخراجیِ پروژهیِ پدری.**
سلام به دارندهیِ یک اسمِ بیمُسمّا،
سالهاست در گوشههای مختلف این جامعه، جملاتی کلیشهای و نخنما تکرار میشود:
*«هر چه باشد پدرت است!»*
*«حرمتِ نامِ پدر باید حفظ شود!»*
*«خون بالاتر از آب است!»*
امروز مینویسم تا این شوخیِ تلخ و بیمعنی را برای همیشه تمام کنم.
کلمهی «پدر» یک مدالِ مادامالعمر نیست که با یک عملِ بیولوژیکِ تصادفی به سینهی کسی سنجاق شود و تا ابد اعتبار داشته باشد. «پدر بودن» یک قراردادِ سنگینِ انسانی، یک حضورِ بیوقفه، یک پناهگاهِ مطمئن در طوفانها و یک تعهدِ بیقیدوشرط به مراقبت از روحی است که به این دنیا دعوتش کردهای.
نگاهی به پروندهی کاریات بینداز:
۱. **استعفا در میانهی راه:**
تو در ۹ سالگی، درست در حساسترین پیچِ زندگیِ من، شیفت کاریات را ترک کردی. بدون تحویل دادنِ مسئولیت، بدون جانشین، و بدون حتی یک کلمه خداحافظی. تو فرار کردی چون تحملِ وزنِ این عنوانِ بزرگ در توانِ شانههای نحیفت نبود.
۲. **خلعِ رسمیِ تمامِ درجات:**
من سالهاست تو را از این مقام خلع کردهام. نامِ تو در شناسنامهی من شاید هنوز ثبت باشد، اما آن فقط یک ردپای اداری روی کاغذی پوسیده است. در دادگاهِ وجدان و روانِ من، تو حتی یک روز هم سابقهی خدمتِ مفید در دورانِ نوجوانی، بحرانها، شبهای تب، دلشکستگیها و پیروزیهایم نداری.
۳. **پایانِ باجگیریِ اخلاقی:**
هیچ احترامی بدونِ استحقاق وجود ندارد. احترام را باید ساخت، نه اینکه با اتکا به ژنتیک آن را گدایی یا طلب کرد. تو برای من دیگر «پدر» نیستی؛ تو صرفاً غریبهای هستی که نیمی از کدهای ژنتیکیام را با خود حمل میکرد و نشان داد چقدر میتوان بیلیاقت بود.
عنوانِ «پدر» بازنشسته نشد؛ بلکه با خفت و رسوایی از تو پس گرفته شد.
من پدرِ زندگیِ خودم شدم: خودم پناهگاه ساختم، خودم بارِ خودم را به دوش کشیدم و خودم به این زنِ مغرور، شجاعتِ ایستادن آموختم.
نامت دیگر بارِ عاطفی ندارد؛ فقط حروفِ بیجانی است که باد با خود برده است.
**فاطمه**
**تنها صاحباختیار و سرپرستِ تمامعیارِ سرنوشتِ خویش**