نامهی اول: «خوشآمدی به مکالمهی یکطرفه به نامِ پدرِ سایهوار
این اولین نامه به تو هست. تصمیم داشتم هیچوقت باهات حرف نزنم اما راستش دیدم حیف است این شاهکارِ غیبتِ ۱۸ سالهات بدونِ تندیس و تقدیرنامهی رسمی رها شود! گفتم حداقل با یک نامهی شیک و خودمانی، رکوردِ بینظیرت در «محو شدن در افق» را تبریک بگویم.راستش سالها با خودم عهد بسته بودم سکوت کنم. فکر میکردم اگر حتی یک کلمه هم برایت ننویسم، یعنی آنقدر برام بیاهمیتی که ارزشِ جوهرِ خودکار را هم نداری. اما اشتباه میکردم؛ سکوت کردن، فقط باعث شده بود تو مثل یک پروندهی خاکخورده و حلنشده در دادگاهِ مغزم بمانی.بیا مرورش کنیم: در ۹ سالگی، بار و بندیلت را بستی، طلاق گرفتی و زدی به چاک. بدون هیچ دفترچهی راهنمایی برای دختربچهای که مانده بود وسطِ یک خانهی نصفهنیمه! کارِ بزرگی بود، ولی شاهکارِ اصلی ۸ سال بعد اتفاق افتاد. در ۱۷ سالگی، وقتی مامان پر کشید و تمامِ آن خانه یکشبه فرو ریخت و چراغش خاموش شد. آن روزها در اوج نوجوانی و بیکسی، مغزم آنقدر گیج و شوکه شده بود که حتی در تاریکی به خودم میگفتم: «نکند من مقصرم؟ نکند بارِ سنگینِ زندگی با من مامان را خاموش کرد؟» آنقدر کسی نبود که واقعیت را یادم بیندازد، که حتی بارِ رفتنِ مامان و تقدیر را هم میخواستم تنهایی روی شانههای ۱۷ سالهام بکشم!اما حالا ۲۷ سالهام و میدانم بدن انسان کار خودش را میکند و مرگ، تقدیرِ زیستیِ مامان بود، نه تقصیرِ دختری که تنها جرمش زنده ماندن در آن ویرانه بود. میدانی طنز ماجرا کجاست؟ مامان رفت چون دستِ خودش نبود؛ اما تو رفتی چون... خب، احتمالاً پروژههای مهمتری از دیدنِ بزرگ شدنِ دخترت داشتی! مامان تبدیل شد به یک قاب عکسِ دلتنگکننده روی دیوار، و تو تبدیل شدی به یک «علامت سوالِ متحرک» در ناکجاآباد.این نامه را ننوشتم که بعد از ۱۸ سال بیایی و نقشِ پدرِ نگران را بازی کنی. نه، اصلاً جایِ خالی برای تستِ بازیگری نداریم! من خودم دانشگاه رفتم، خودم گریه کردم، خودم زخمهایم را پانسمان کردم و خودم با دستهای خودم از هفدهسالگی به بعد را سرپا ماندم.دارم این نامهها را مینویسم فقط برای اینکه بارِ نگفتهها را از روی دوشم بریزم زمین. تو فقط یک سایهای؛ سایهای که ۱۸ سال پیش از روی دیوارِ خانهام رد شد و رفت.فعلاً همین. تا نامهی بعدی، از همان دور دست تکان بده!