_نه بابا نمی زارن که داخل بمونیم اینجا بمونیم که چی بشه بگو کلاس داری.
رفتم داخل نگهبان چشم غره ای رفت.
پیشدستی کردم وگفتم :
_ببخشید برم خداحافظی کنم برم.
سرشو تکون داد یعنی به جهنم خوب برو ما برا ی خودتون میگیم تو این بیماری وگرفتاری وگر نه چکار داریم.
رفتم بالا سر مریضمون وگفتم :.
_ببخشید من کلاسم شروع شده باید بریم اگر کاری هست انجام بدیم.
نه دستتون درد نکنه شما هم اسیر شدین حلال کنین.
خلاصه زدیم بیرون و سوار ماشین شدیم شیشه ها را بستم تا کلاسو شروع کنم.
اقا گرمش شد وکولرو روشن کرد
صدای کولر جیغ جیغوی پراید بلند تر وزود تر از صدای من به کلاس می رسید.
خاموشش کردم وشیشه را دادم پایین.
باد از روبرو می خورد وانتن رو سقف می خورد وصدای تلق تولوقش بلند شد.
با حالت التماس نگاهش کردم اقامونو میگم.
کشید کنار وترمز کرد تا من وویس را بفرستم ایشون هم انتنو باز کرد واز پنجره انداخت بغلم و راه افتادیم.
تا خونه برسیم درسمو دادم واز بچه ها هم پرسیدم.
خلاصه اخر کلاس بود رسیدیم دم در.
استیکر پایان کلاس را فرستادم ونفس راحتی کشیدم.
وپیامهای خسته نباشید بچه ها رگباری ارسال شد انگار انها بیشتر عجله داشتن برای خدا حافظی.
یاد کلاسهای حضور ی افتادم یادش بخیر تا صدای زنگ می امد چنان با عجله وسیله ها را جمع می کردیم وفشنگی از در کلاس می زدیم بیرون که نگو، یادمه ابتدایی که بودیم تو سالن مدرسه می خوندیم.
(زنگ وورولدو زینگ وورولدو عباس عباسا سیلی ووردو) واقعا نمی دونم چه معنی وچه ربطی زنگ خوردن به عباس بخت برگشته داشت که باید سیلی می خورد.
اما هر ربطی داشت اواز هر روزه ی ما بود.
طفلک بچه ها ی این زمانه که هیچ چیزو حضور ی درک نمی کنن حتی لذت تعطیل شدن مدرسه را.
پسر شیطونه ی کلاس وویسی ارسال کرد بلافاصله زدم روش تا پلی بشه.
با صدای ظریف ودلنشینش اروم می گفت
خانم جان خسته نباشید.
جیگرتو بخورم
خندم گرفت اخه فسقلی این حرفا رو کجا یاد گرفتی.
خوب یادم امد همش تقصیره این اینترنته.
این رفیق نا باب