یه گربه هست،کنار آب
آبی که هست طلای ناب
ببری بوده این گربه
اما اونو غم برده
خرسی هستش اون بالا
طماع گدا با ادا
بالای کوه نشسته
جنگلی تنها تنها
اما می خواد بذاره
پا جای پای گربه
اگه گربه بذاره
پاشو تو آب بذاره
گربه یه سایه داره
سایه ازش بیزاره
هی می خوادش زورکی
ادای شیر درآره
خرسه به سایه می گه
یاللا پاشو شیرکم
تو شیر بشی پیشتم
پاشو و غرشی کن
عقابُ کیش کیشی کن
ببین عقاب بی عاره
عقاب که ترس نداره
سایه دلش شیر می خواد
کلاه و شمشیر می خواد
بره عقاب بگیره
اگه نشد بمیره
گربه ولی بد خسته بود
غمگین و دل شکسته بود
همش می گفت به سایه
شاید تنت می خاره
بشین و زندگی کن
خرس لعین رو هین کن
تو سایه ای می میری
اگه آروم نگیری
بذار خودم بمونم
با خلق مهربونم
