بهوضوح میلرزید. تنش گرم بود. لحظهای که دستم به تنش خورد، حیرت کردم. چنان لرزشی داشت که میترسیدم هر آن بیفتد از پا یا کنده شود از جا. چنان نازکبر بود که جا میشد تنهاش در میان دو پنجه.
عبور ماشینها که لحظهای بند نمیآمد. میدان مرکزی نزدیک است و خیابان، طبیعتاً شلوغ. عصرها هم که انگار همه با هم تصمیم میگیرند بیایند دوردور.
هوا دمکرده، خیابان شلوغ و چنار جوانی که محکوم است به همسایگی میدان مرکزی شهر.
منتظر کسی بودم بیاید؛ عصر است و خستگی تن، نه برای تکیه دادن که برای لمس ذرهای از طبیعت، دست گذاشتم به تنهاش. داغ بود و میلرزید. انگار طفلی تبدار.
جوی بتنی زیر پایش، آب ندارد برای خنک کردن پایش یا سیراب کردن ریشههایش. بیشتر، گردشگاه موش است و قرارگاه زباله.
سیمهای بیشمار بالای سرش و حس خفگی تیرها و درختهای پیر دور و برش، خفهام میکرد.
چه محکومیت سنگینی داشت، چنار جوان.