پیرمرد

پیرمرد قصهٔ ما، شاید قهرمان نباشد. به‌جز زندگی خودش که البته قهرمانیِ کمی هم نیست. همیشه او را از پشت شیشهٔ خودرو دیده‌ام؛ در محله‌ای که برای خرید، می‌رویم. سنش از چنارهای خیابان بالاتر است. از خانهٔ قدیمیِ مرمت‌شده‌اش پیداست. خانه‌اش در همان حوالی‌ست. جلوی در می‌نشیند تا وقت اذان. مسجد، چند قدم فاصله دارد با منزلش.

لاغر، انگار پوستی کشیده‌اند برای استخوانی. نسبتاً قدبلند. سنِ زیاد، هنوز خمیده‌اش نکرده. راست‌قامت است، بیشتر از بعضی جوانان. صورت لاغر و استخوانی‌اش، ابهتی پیر دارد. ریش، بلند؛ به قدر دو وجب. عجیب آن‌که در این سن، چند تار ریش سیاه دارد در انبوه ریش سفیدش.

عمامهٔ کوچک ترکمنی به سر دارد. عمامهٔ ترکمنی با پارچه‌ای سفید، معمولاً چهارخانهٔ مشکی، بسته می‌شود. همیشه، لباسی بلند به رنگ روشن، به تن دارد. پیراهنش تا یک وجبی زانوانش می‌رسد.

دندان، به‌وضوح، کمتر در دهان دارد. از تو رفتگی لب‌ها به سمت دهان، پیداست. فکش می‌جنبد، دائم.

بالاخره سن زیاد باید نشانه‌ای داشته باشد دیگر!