بوده،هست. درختی را مانند است،به شکل صخره ای!هزاران تصویر متحرک،آویخته از آن.مضمون تمام صحبتهای تصاویر،مرگ است. مرگ این،مرگ آن و مرگ خود.در پای این موجود،جوی های خون روانند.ریشه ها و شاخه هایش تا انتهای تمام خیابان ها و کوچه ها،رسیده.پلاک اسم کوچه ها،مرگ است.خوراک این موجود ،خون است و عفونتِ فساد.میوه آن تاریکیست و بیداد.بر شاخه هایش،موجوداتی کریه المنظر،لانه دارند.خوراک این موجودات،میوه همان درخت است.از فضولات ایشان،موجوداتی بیرون می آیند.هر یک شریر تر و کریه تر از اسلاف خود.پنجاه سالِ آن را دیده ام.عمرش ولی هزاران است.
این موجود،از تاریکی تغذیه می کند.نور،آزارش می دهد.
بیایید بپذیریم که وجود و حیات او،مانعی است در برابر زندگی.پس موجودی می آفرینیم برای زندگی.مرد است و زن.انسان است از جنس حی.مشعلی به دست،رقصان در میان شاخه ها و ریشه ها.آوازش از جنس حیات است.بارها سوخته و شکسته.از میان جوی خون ،بارها گذشته.روحیست جاری در کالبد زمان.
نور مشعل و آواز و رقص اندامِ فرابشر، دشمنِ جان هیولا ست.با هر تکان مشعل،شاخه ای می افتد ولی افسوس که جایگزینش،شاخه ای است خبیث تر.فرا بشر،خسته می شود،دلسرد نه.هزاران سال ،جنگیده،باز می رزمد.گاه،هیولا،اورا بلعیده.تبدیلش کرده به جزئی از خود.اما زمان،افسانه ای دیگر سروده،از جنس بقا.
هزاران چشم،سال ها دیدند و هزاران گوش شنیدند،داستان مرگ و زندگی را.و امید،تنها شعله ای بود که خاموش نشد در تنازع بقا.
