ماه آبی
شب دومِ تنهایی میتسوکو بود. ترس و اضطراب، جایشان را به آرامشی عجیب داده بودند.
میتسوکو، در حالی که روی ایوان به ماه خیره شده بود، متوجه صدایی از بین بوتههای حیاط شد. لحظهای امیدوار شد که میچی بازگشته باشد.
آرام و با احتیاط نزدیک شد.
«میتسو! دخترم! خیلی آروم بیا به این طرف.»
میتسوکو، لحظهای یخ کرد.
صدای پدرش بود.
شاخهها را آرام کنار زد.
باور نمیکرد.
پدر!
پدر و دختر، یکدیگر را در آغوش گرفتند.
پدر، در حالی که با صدای آرام حرف میزد، گفت: «باید هرچه زودتر از اینجا بریم.»
میتسوکو: «ولی پدر! مادرم چی شد؟!»
پدر: «حال مادرت خوبه. رسوندمش بیمارستان. فعلاً فقط باید هرچه زودتر از اینجا دور شیم.»
پدر و دختر، از میان بوتهها راهی جاده شدند. مهتاب، راهشان را روشن کرده بود.
در راه، پدر تعریف کرد که موقع بازگشت از شهر، کمی که از ایستگاه دور شدند، کنزو برای کاری از ماشین پیاده شده. تأخیر آقای کنزو باعث شده که او به دنبالش برود و ناخواسته متوجه شود که شکل واقعی آقای کنزو، آنچه مینماید نیست.
تلاش او و همسرش هم برای کتمان این موضوع فایده نداشته و کنزو در یکی از پیچهای سرازیری جاده، از ماشین پریده و آنها را به دره انداخته است.
خوشبختانه، ماشین در ارتفاعی نهچندان زیاد به درختان گیر کرده و آنان با زخمهای سطحی، خود را به بیمارستان رساندهاند.
هیولاهای ده، از همهجا بیخبر، مشغول همفکری درباره میتسوکو بودند.
کنزو: به نظرم بهتره زیاد معطل نکنیم. کار دختره رو هم تموم کنیم! میتونیم تا فوریه یهجوری گوشتش رو نگه داریم!
یوکی: اصلاً میفهمی چی میگی؟! پس رسم و رسوم چی میشه؟! اگه ما قربانی رو طبق سنتهامون انجام ندیم، گوشت هیچ اثری نداره!
اهالی با تکان دادن سر، تأیید کردند.
کنزو، در حالی که پشت گردنش را میخاراند: «ولی من هنوزم نگران خواهرمم.»
نتیجه جلسه هیولاها این بود که باید فعلاً صبر کنند.
برگ سبز امروز
با نور آرام صبح
دل را بیدار کرد
(محمدرضا گلی احمدی گورابی)