میتسوکو 9

دو روز طولانی
میتسوکو تا ظهر، بدون هیچ حرکتی در همان گوشه نشست. ناباوری، در کنار هجوم غمی چنین سنگین، رمقی برایش نگذاشته بود.
اما در عین غم، تصمیم داشت هر طور شده خود را از این وضعیت برهاند. اولین چیزی که به ذهنش رسید، ثبت تمام اتفاقات بود. هر چیزی ممکن بود مفید باشد.
گوشی تلفن همراه، بهترین ابزاری بود که در دسترس داشت. در حالی که سعی می‌کرد تا زمان اطمینان از امن بودن، به جایی نرود، از تمام مکان‌ها و افراد فیلم و عکس می‌گرفت؛ حتی گاهی مخفیانه.
شب، در حالی که خانم یوکی به بهانه شام به خانه آمده بود، دوربین گوشی را مخفیانه روشن گذاشت. به هیچ‌کس اعتماد نداشت.
بعد از رفتن خانم یوکی، شروع به بازبینی فیلم‌ها کرد.
«تا حالا که اتفاق خاصی نیفتاده!»
میتسوکو با خودش می‌گفت.
«صبر کن! یه لحظه!»
باور نمی‌کرد چشمانش از حیرت گرد شده باشند. لحظه‌ای که خانم یوکی از جلوی آینه عبور می‌کرد، تصویر شخصی عجیب، به جای انسان، در آینه پیدا می‌شد.
از ترس، گوشی را به زمین انداخت و به آن خیره شد. بعد از چند لحظه، در حالی که با ترس به صفحه گوشی نگاه می‌کرد، متوجه شد که خانم یوکی شبیه همان موجودی است که در روز پیاده‌روی خانوادگی دیده بود.
ترس و حیرتی عجیب بر میتسوکو غالب شد. با این وجود، می‌دانست که این احساسات هیچ کمکی به او نمی‌کنند و باید قوی باشد تا راه فراری پیدا کند.
شب، با همین افکار و اوهام گذشت.
ظهر فردا، آقای کنزو در حیاط، مشغول صحبت با خانم یوکی بود. خانم یوکی، ناهار میتسوکو را آماده کرده و در حال رفتن بود که آقای کنزو با اضطراب به دنبال او آمد.
گرگ‌ها
سفید یا خاکستری
دندان تیزشان را پنهان نمی‌کنند