صبح شوم
میتسوکو با شنیدن صدای صحبت چند نفر از حیاط بیدار شد. هوا روشن شده بود. به امید آنکه هرچه دیده، کابوسی بیش نبوده، به سمت در دوید.
سه نفر در حیاط بودند؛ دو پلیس، یکی زن و یکی مرد، و سومی خانم یوکی، همسایه خانه جدید.
پلیس‌ها مشغول صحبت با خانم یوکی بودند که متوجه حضور میتسوکو شدند.
پلیس مرد با لبخند به سوی میتسوکو رفت. خانم یوکی، رنگ به رخسار نداشت. فرصت مرتب کردن موهایش را هم نیافته بود.
پلیس به میتسوکو رسید. صورتش را نزدیک‌تر آورد و پرسید: «شما باید خانم میتسوکو باشید. درسته؟!»
میتسوکو، متعجب و ترسان، سر تکان داد.
پلیس ادامه داد: «متأسفانه دیشب برای پدر و مادر شما اتفاق بدی افتاده. ما اومدیم به شما اطلاع بدیم. در ضمن، تا یکی دو روز آینده که اقوام‌تون برای بردن شما بیان، خانم یوکی می‌تونه مراقب‌تون باشه. ما هم قول می‌دیم در اسرع وقت شما رو به دست اقوام‌تون بسپاریم.»
میتسوکو میخکوب شده بود. اتفاقات دیشب، تا کنون، بالاتر از تحمل او بود.
بعد از چند دقیقه، در را محکم بست و به گوشه اتاقش پناه برد. حتی نمی‌توانست گریه کند. دو زانو را بغل کرد و به در چشم دوخت.
فورین گاه
چه بی‌جا
می‌نوازد
