میتسوکو 6

خانه وحشت
«خداحافظ! امیدوارم هرچه زودتر ببینمت!»
میتسوکو که گرم صحبت با دوستانش بود، با پایان مکالمه ناگهان خود را تنها در میان اتاق یافت. گویی هم‌صحبتی دوستانش او را به جهانی دیگر برده بود.
نگاهی به دور و برش انداخت. غیبت پدر و مادر را بیشتر حس کرد. هوا رو به تاریکی بود. تنهایی و نزدیکی شب، میتسوکو را ترساند.
«می‌چی! می‌چی! کجایی؟!»
ترس دخترک با نبودِ می‌چی چند برابر شد. اتاق را گشت. اثری از می‌چی نبود. با ترس و شتاب به حیاط رفت. دمپایی ابری به پا داشت.
با خود گفت: «ای می‌چیِ سر به هوا!»
تاریکی هوا در روستای جنگلی، برای دخترکی نوجوان بیش از حد ترسناک بود.
در کوچه‌های روستا، با صدایی آرام می‌چی را صدا می‌زد. نگرانی بزرگ او، برهم زدن آرامش اهالی بود. هرچه پیش‌تر می‌رفت، ترسش بیشتر می‌شد.
روستا، انگار خالی از سکنه شده بود. صدایی از خانه‌ها نمی‌آمد. چراغ‌ها همه خاموش بودند.
میتسوکو، در همان حالت ترس و وهم، به ناگاه خود را جلوی خانه‌ای یافت که آن موجود عجیب را دیده بود. تنها خانه‌ای که چراغی در آن روشن بود. سایه‌هایی عجیب از بیرون دیده می‌شدند.
آرام و با احتیاط نزدیک شد. صدای صحبت کردن چند نفر می‌آمد.
«امسال سال خوبی باید باشه! یه خانواده خوب و آروم با یه گربه! بهتر از این نمی‌شد.»
«آره، مخصوصاً که امسال سال هفتمه! امسال باید اوتِ گربه‌ایِ کاملی داشته باشیم!»
(خنده شیطانی)
«بیچاره‌ها خبر ندارن با پای خودشون کجا اومدن!»
نفس در سینه میتسوکو حبس شده بود. می‌دانست در مورد خانواده او صحبت می‌کردند. ولی چرا «بیچاره‌ها»؟
خیلی آهسته و آرام دور شد و به خانه بازگشت. ترسیده بود. می‌لرزید. زانوانش را بغل کرد و در گوشه‌ای نشست. نگاه سرگردانش تمام اتاق را می‌پایید.
کاملیا می‌افتد
در چرخش گرداب
دستخوش امواج می‌شود
(نیشی یا شون‌چو)