میتسوکو 3

روستا

روستا، از بالای تپه، همچون مردابی سبز که چند برگ خشک بر روی آن شناور است، دیده می‌شد.

آقای معلم، به همراه همسر و فرزندش، در اولین روز اقامت تصمیم گرفته بودند گشتی در روستا و اطراف آن بزنند. به بالای تپه کنار روستا که رسیدند، آقا و خانم هائیشی رو به روستا ایستادند.

آقای هائیشی، در حالی که به چوب‌دستی تکیه داده بود، با لبخند رو به همسرش کرد و گفت: «ما آدم‌های خوشبختی هستیم. زندگی من و تو و دخترمان در کنار هم. امسال هم که با دعوت و اصرار اهالی به این روستا آمدیم، احساس می‌کنم خوشبختی ما صدچندان شده است.»

همسرش با تکان دادن سر، حرف او را تصدیق کرد و گفت: «بله، خصوصاً اینکه برای من تحمل شلوغی شهر هم واقعاً دشوار شده بود. امیدوارم بتونم یک داستان خوب در آرامش اینجا بنویسم.»

هر دو در سکوت به تماشای روستا ادامه دادند. روستا شامل هشت خانه بود؛ خانه‌هایی قدیمی که اغلب بازسازی شده بودند. اهالی، انسان‌های مهربانی بودند. در پیاده‌روی خانواده در میان کوچه‌ها، همه اهالی با دیدن این خانواده با احترام برخورد کرده بودند.

میتسوکو در گوشه‌ای دیگر از تپه، مشغول بازی با می‌چی بود. با وجود لبخندی ظاهری، چیزی او را آزار می‌داد. می‌چی در برخورد با اهالی مضطرب می‌شد و خود را محکم به آغوش او می‌فشرد. میتسوکو گمان می‌کرد این رفتار می‌چی ناشی از خلق‌وخوی طبیعی گربه است؛ گربه‌ها با غریبه‌ها راحت نیستند.

موضوع اصلی که موجب نگرانی بیشتر او می‌شد، صحنه کوتاهی بود که در روستا مشاهده کرده بود. در گذر از کوچه‌ای باریک، چشم او از میان دری نیمه‌باز، به چیز عجیبی برخورده بود؛ موجودی با اندام انسانی، کمی ریزنقش و با چهره‌ای ترسناک.

شور و اشتیاق پدر برای دیدن روستا، که باعث می‌شد خانواده با سرعت دنبال او باشند، فرصت دیدن دقیق آن موجود را از میتسوکو گرفت. با این وجود، کنجکاوی و نگرانی در او باقی بود.

سنگینیِ پا بر پله—

در انتهای راهرو،

شمع خاموش شد.

(یوسا بوسون)