خانه
خانه، ساختهشده در دوران شووا، برای اقامت معلم جدید و خانوادهاش بازسازی شده بود. سقف، با همان ترکیب سابق، فقط با مصالح جدید ساخته شده بود. کف اتاقها با چوبهای نو جایگزین شده بود. دیوارها، کمترین تغییر ممکن را داشتند. درها از جنس چوب و کشویی بودند. تنها تغییر درها، رنگ نویی بود که هنوز به مشام میرسید.
ابزارهای امروزی، از قبیل کولر، تلویزیون و یخچال، بدون تأثیر خاصی در نمای داخلی، چیده شده بودند. خانه سه اتاق داشت؛ دو اتاق خواب برای والدین و کودک و یک اتاق دیگر، با حفظ همان ترکیب قدیمی، در گوشهای دیگر. اجاقی که بیشتر جنبه تزئینی داشت، در میان این اتاق قرار داده شده بود.
خانواده، بعد از حمام، در اتاق میانی در حال استراحت بودند. صدای سیرسیرکها در بیرون، با صدای آرام کولر در داخل، درهم آمیخته و موسیقی ملایمی ایجاد میکرد.
پدر نگاهی به میتسوکو که به همراه میچی در حال تماشای لپتاپش بود، انداخت. بزرگترین نگرانیاش، درس و البته احساسات دخترش بود. دوری از دوستان سابق و محیط بزرگ شهری و اقامت در روستایی کوچک و دورافتاده، ممکن بود به او آسیب برساند. لبخند و بیخیالی میتسوکو، خیال پدر را کمی راحت کرد. همسرش هم سرگرم یادداشتبرداری خاطرات سفر بود. آقای هائیشی عمیقاً قدردان خانوادهاش بود.
پروانه تابستانی
بین سایه و نور خورشید
پرواز میکند
(تاکاهاما کیوشی)