روستای خالی
ماه مارس، در توکیوی شلوغ هم زیباست. شکوفههای گیلاس در باغهای اطراف، جلوهای ویژه دارند.
میتسوکو، دست در دست پدر و مادرش، در میان باغها سیر میکند؛ شکرگزارِ با هم بودن دوباره.
در این هفت ماه، خانواده ماجرای هایاتا را از یاد نبردهاند. پیگیری از پلیس، بینتیجه بود. تصاویر گوشی میتسوکو، که امیدوار بودند بهعنوان مدرک ارائه نمایند، به طرز اسرارآمیزی پاک شدهاند.
روزی، در حالی که خانواده مشغول تماشای تلویزیون بودند، ناگهان همگی میخکوب شدند.
اخباری از روستای هایاتا!
به گفته اهالی روستای مجاور، روستا به یکباره خالی از سکنه شده بود. برخی از آنان گزارشهایی از مشاهده موجوداتی عجیب میدادند؛ بدنی شبیه انسان، با چهرههایی ورمکرده، بینیهایی بلند، دندانهایی بزرگ و چشمانی سرخ به رنگ آتش.
پدر نگاهی به میتسوکو انداخت. دخترک با یادآوری آن روزها رنگش پرید. تنها آغوش پدر و مادر بود که او را از آن حال رهانید.
آغوشی به بزرگی دنیای میتسوکو.
در لباس عزاداری هم
درست مثل مادگی شکوفههای گیلاس که میریزد
(زندگی نهفته است)
(آزوما یوشیهیتو)
پایان