یوکی: ای نادون!
کنزو: ولی خانم! اونا ماجرا رو فهمیده بودن. مجبور شدم.
یوکی: باید بیشتر مواظب میبودی. چقدر بهت گفتم اون دستمال رو از پیشونیت باز نکن.
کنزو: ولی خانم! اونا یهویی پیداشون شد. من هم یهو هول شدم.
یوکی: حالا مطمئنی که وقتی ماشین رو انداختی توی دره، هر دوشون مردن؟!
کنزو: راستش خانم، ماشین رفت توی درختای پایین کوه. امکان نداره کسی از اونجا زنده بیرون بیاد.
یوکی: ای کلهپوک! فقط امیدوارم اونا مرده باشن. اگه نه، که توی دردسر بزرگی میافتیم. از امشب خودم باید پیش دختره بمونم تا موقع مناسب، خودم ترتیب کار رو بدم.
کنزو: راستش خانم! من نگران خواهرمم. امسال زودتر از موعد تغییرش شروع شده. فقط امیدوارم گوشت گربه اون شب، موقتاً کمکش کنه! آخه نتونستیم مراسم رو کامل برگزار کنیم!
یوکی: حالا زودتر برو. برگرد به محل سقوط و مطمئن شو. به اهالی هم هیچچی نگو. نباید نگرانشون کنیم.
میتسوکو، آرام در را بست. گوشیاش را خاموش کرد و در جیبش گذاشت. دلش میخواست از ترس و شنیدن خبر در مورد والدینش و میچی جیغ بکشد. ولی میدانست که اهالی نباید بدانند که او میداند!
آب چکه میکند
هنگام سقوط گل کاملیا
(ماتسوئو باشو)