میتسوکو 1

مسافران

قطار، رأس ساعت ۱۰:۳۰ دقیقه در ایستگاه متوقف می‌شود. آقا و خانم جوان، به همراه دختر چهارده‌ساله‌شان، از قطار پیاده می‌شوند. آقا و خانم هائیشی، به همراه دخترشان میتسوکو. آقای هائیشی، معلمی سی‌وشش‌ساله است که به مدرسه روستای هایاتا منتقل شده؛ لاغر، با پیراهنی سفید و شلواری کرم‌رنگ. کتش را روی دستش انداخته و چمدانی کوچک در دست راستش دارد. همسرش، خانم شیزو، نویسنده‌ای جوان است؛ لاغر و کوتاه‌قدتر از او. دامنی گل‌بهی با پیراهنی سفید پوشیده که یقه‌اش تا گوش‌هایش می‌رسد. میتسوکو، دختری با دامن کوتاه مشکی و تاپ صورتی.

گرما و شرجی خفه‌کننده ماه اوت، مسافران را کلافه کرده است.

آقای کنزو با وانت سفید در ایستگاه منتظر است. مردی مؤدب و خنده‌رو. با دیدن مسافران به سمتشان می‌دود. دستمالی سفید را محکم به پیشانی‌اش بسته است. دستمال، انگار صورت مربعی‌اش را به دو مستطیل کوچک تقسیم کرده. خندیدن باعث می‌شود چشم‌هایش محو شوند و هم‌زمان تمام دندان‌هایش برای هواخوری به بیرون بیایند.

میتسوکو، پشت وانت نشستن را ترجیح می‌دهد و علی‌رغم نگرانی مادر، به همراه گربه‌اش، می‌چی، تا رسیدن به روستا پشت وانت می‌نشیند. موهای کوتاه سیاهش با بادِ پشت وانت، از روی گوشش به پشت گردنش می‌رسند.

از جاده باریک کوهستانی که دو طرف آن پر از درختان سدر است، عبور می‌کنند. نیم ساعت بعد از ایستگاه، به روستا می‌رسند.

آیا مسیر مورچه‌ها

از قله ابرها

امتداد می‌یابد

(کوبایاشی ایشا)