در کاخی مجلل، واقع در جنگلی سرسبز، مهمانی برپاست. میهمانان، زن و مرد، سیاه و سفید و سرخ و زرد، مشغول گفت‌وگو با هم هستند. میزی بزرگ، آکنده از غذاهای رنگارنگ، میان مجلس می‌درخشد. انواع کباب‌ها، سوپ‌ها و هر نوع غذایی که می‌توانید تصور کنید. میزی کوچک‌تر، کنار تالار، مخصوص نوشیدنی‌ها و دسرهاست.
مگس در گوشه‌ای از تالار، پشت پرده‌ای حریر، به تماشای مهمانان نشسته است. چند باری به طمع غذا نزدیک میزها شد، چندان باب طبعش نبودند با آن همه زیبایی. انسان‌ها هم به محض مشاهده، با دستمال یا دستشان فراری‌اش دادند.
در دلش گفت: «کاش انسان بودم. بزرگ و قوی. می‌نشستم پای میز و تا آخرین لقمه، غذاها را می‌خوردم.» در واقع، چندان گرسنه هم نبود؛ فقط از لج انسان‌هایی که نمی‌گذاشتند به غذاها خرطوم بزند و از روی یکی به دیگری بپرد، این آرزو را داشت.
در خیالش، چنان تاراجی به آن خوان یغما زد که آب از خرطوم کوچکش به راه افتاد. چشمان گرد و قرمزش از این خیال شیرین می‌درخشیدند. دستانش را به هم می‌مالید و سرش را به دور گردنش می‌چرخاند.
در خیالاتش غوطه‌ور بود که ناگهان احساس سنگینی عجیبی کرد. چشمانش سیاهی رفت و از هوش رفت.
در میان مهمانان، ولوله‌ای به پا شد. مردی ژنده‌پوش، ناگهان از پشت پرده بیرون آمد و به سوی میز دوید. دستان کثیفش را به هر غذایی می‌زد. تکه‌ای کباب، چند قاشق سوپ و از نان‌های روی میز، هر کدام لقمه‌ای کند و به دهان بزرگ و کثیفش سپرد.
چشمش به میز نوشیدنی‌ها و دسرها افتاد. به سویش دوید و هنوز به میز نرسیده، شروع کرد به نوشیدن تمام شربت‌ها و چنگ زدن به دسرها.
مهمانان با حیرت به این مرد ژنده‌پوش خیره شده بودند. حال بعضی از مهمانان خانم، از دیدن رفتار این مهمان ناخوانده، خراب شد.
کمی که گذشت، مرد و مهمانان به خود آمدند. مرد، با چشمانی که نزدیک بود از حیرت از حدقه درآیند، به خود نگاه کرد. مهمانان، در دسته‌های چندنفره، خیره به او مشغول صحبت بودند.
مگس، یا آن مرد ژنده‌پوش، به سوی مهمانان رفت. صدایی شبیه وزوز مگس، این بار نه از بال‌هایش که از دهانش می‌آمد. حیرت و ترس مهمانان بیشتر شد.
مگس به هر کسی می‌رسید، دستان چرک و کثیفش را به لباس او می‌مالید. همه در حال فرار از تالار بودند و مگس به دنبال هر لباسی که برایش جذاب‌تر بود، می‌دوید. جذابیت برای او یعنی تکان‌های کمتر و بوی بدتر.
سالن خالی شد و مرد، بوی آشنایی به مشامش رسید. چند باری با بینی جدیدش بو کرد. هم‌زمان که به بینی جدیدش می‌خندید، به سوی بو دوید.
از چند در بزرگ که گذشت، به توالت کاخ رسید. ایستاد. چشمانش بیشتر از وقتی که به میز غذا رسید، می‌درخشیدند. باورش نمی‌شد؛ انگار به بزرگ‌ترین گنج زندگی‌اش رسیده بود.
چندین کاسهٔ توالت، بدون حضور هیچ انسانی. و خودش که دیگر قد انسان‌ها بزرگ شده بود.
کاسه‌ها را بو می‌کشید و لیس می‌زد. دستانش را چنان با اشتیاق به کاسه‌ها می‌کشید، تو گویی ظرفی از عسل را لمس می‌کند. طاقت این همه خوشبختی را نداشت. بر زمین نشست و کاسه‌ای از کاسه‌های توالت را در آغوش کشید.
چنان در خوشبختی خود غرق شد که نفهمید کی به خواب رفته؛ خوابی عمیق. خوابی ابدی.
کارکنان بخش نظافت کاخ، صبح فردا در دستشویی، مگسی بزرگ یافتند؛ چاق‌تر و آغشته به انواع غذاهای مهمانی دیشب.
